Wat een prachtig verhaal in NRC van gisteren. Over hoe het de ploegmaatjes van profvoetballers Gullit en Rijkaard is vergaan, de jongens waarmee deze twee Amsterdammers voetbalden bij DWS toen ze een jaar of veertien oud waren. Hier te lezen, deze hartverwarmende reportage .
Hij schijnt ergens in museum Graceland in Memphis, Tennessee opgeslagen te staan: deze televisie van Elvis. Inclusief kogelgat.
Net even een uurtje op Funda zitten zoeken. Maar dit type huis niet kunnen vinden, helaas. Lijkt me wel een erg toekomstbestendige woning.
Zaterdagochtend en regen, tijd voor serieuze zaken. Even een cursus volgen.
Het ene na het andere nieuwtje in de Engelse politiek volgt elkaar in rap tempo op. Vandaag het toch wel verrassende vertrek van de minister van Financiën, Kwasi Kwarteng. En daardoor is nu ook premier Truss niet langer zeker van haar positie, lees ik bij de Volkskrant.
Wat een barbaarse actie! Tomatensoep over de Zonnebloemen gieten als je actie voert tegen de stijgende kosten van het levensonderhoud. Zonde van de soep. En van het schilderij ook, trouwens.
Alleen al vanwege het basloopje.
Zo, dat allitereert lekker! Maandag vinden er boven deze regio proefvluchten plaats met de straaljager F-35. Vanaf half twaalf en vanaf half vier, een uur lang, telkens twaalf vluchten van en naar vliegbasis De Peel in Vredepeel. Bij Milheeze eerst rechtdoor, met de weg mee naar links en dan aam het einde rechtsaf.
Belevingsvluchten noemt Defensie deze proef, omdat de regio dan kan beleven hoeveel herrie deze straaljagers maken. De bedoeling is dat die straaljagers straks 18 of 24 weken per jaar boven Helmond gaan vliegen. In het verhaal zet ik puntsgewijs op een rij waar het ook al weer allemaal precies om gaat.
De ontwikkelingen in Engeland als gevolg van de niet onderbouwde financiële plannen van de regering beginnen zorgelijke vormen aan te nemen.
De afgelopen week was er veel te doen over de mogelijk opvang van asielzoekers in Bakel. Een plan dat het niet lijkt te gaan halen. Hieronder maak ik de balans op van die discussie. Ook hier te lezen.
Deze zeer positieve recensie was voor ons de aanleiding aan deze serie te beginnen, gisteravond. En ik moet zeggen: de manier waarop in This England de hoofdrolspelers Boris Johnson en Dominic Cummings worden weggezet, is zeer attractief bewonderenswaardig. Maar vooral ontluisterend.
Nog vier afleveringen te gaan. Al weten we natuurlijk al wel hoe het uiteindelijk afloopt.
Een prachtige foto van een gorilla en zijn/haar verzorger, vandaag in de Volkskrant. Totdat je het onderschrift leest: deze bergaap overlijdt in de armen van zijn redder. Dan is het behalve een hele mooie en bekroonde foto plots ook een erg trieste plaat.
Woensdagmiddag en de zon schijnt. En allemaal vrolijke mensen. Komt omdat het nog steeds mooi weer is en het dat nog even blijft?
Toen ik bij de krant begon, in 1988, was Stan van Kollenburg al een gepokte en gemazelde politieman. Ik schreef destijds – net als nu – onder meer over Gemert. En maakte ik een serie verhalen over een zaak die hij aan het licht wist te brengen. Namelijk dat bermmaaisel van doorgaande wegen toch echt chemisch afval was. Deze week tekende ik zijn afscheidsverhaal als politieman op.
Geert Wilders was er ook. Maar het ging gisteravond natuurlijk om wat de Bakelnaren er van vinden, van de plannen voor een AZC in hun dorp. En daar voelen ze helemaal niets voor.
Zo, binnenkort weer tijd voor de bladblazers.
Even afgestoft, de Urban Voodoo Machine, een prachtige band uit de wijk Camden in Londen, Engeland. Een van hun prijsnummers, Cheers for the Tears, in een ander jasje. Deze uitvoering is minder bombastisch. En zeer de moeite waard.
De band speelde jaren geleden al weer in Lokaal 42, hier in Helmond. Aardige lui. Ook leuk om te zien: deze clip opgenomen in het Blue Collar Hotel in Eindhoven in 2017.
Een geniale vondst, vandaag in onze krant: wordt Willem-Alexander straks koning Willem de Laatste? Mij spreekt dat uiteraard wel aan, als principieel aanhanger van de republieke staatsvorm. Het doet me dan ook goed om te lezen dat steeds meer mensen steeds meer moeite krijgen met het koningshuis.
Geïnspireerd door graffiti ergens in Frankrijk schreef Engelsman Pete Bentham dit nummer, een aanklacht tegen de uitwassen van rijkdom. Met een heel typisch punksaxofoongeluid, dat ik sinds Splodgenessabounds en X-Ray Spex eigenlijk niet meer gehoord had.
Dit is een wel hele goede reden om binnenkort weer eens een keer naar London te gaan – de laatste keer is inmiddels al weer twee maanden geleden. Deze voormalige elektriciteitscentrale, het Battersea Power Station, is prachtig verbouwd, las ik vanochtend in de Volkskrant.
De foto hieronder maakte ik zelf, een paar jaar geleden, in 2014.
Aardig weetje: het gebouw is ontworpen door dezelfde architect die ook het huidige Tate Modern ontwierp, een paar kilometer verderop naar het oosten. Ook dat is een voormalige energiecentrale. Dat ziet er van binnen nu zo uit, op een foto van twee maanden geleden. (Met een tijdelijke tentoonstelling.)
Prachtig nummer van de Dead Kennedys nog steeds: Police Truck. Dit lijkt wel een instrumentale uitvoering van dat nummer in semi-surf-stijl. Kwam deze song toevallig tegen, tijdens wat doorklikken op obscure Spotify-speellijstjes in de categorie slechte B-films. (!)
Heerlijke gitarist trouwens, die East Bay Ray. Flink beïnvloed door surfgitaristen uit het begin van de jaren zestig aan dit Amerikaanse westkust. Zoals bijvoorbeeld blijkt uit dit DK-nummer:
Nog steeds hopeloos actueel, dit messcherpe nummer van de Engelse band Gang of Four uit 1981.
Twee knipsels uit de Volkskrant van vandaag. Het is crisis in Engeland sinds de nieuwe prime-minister Truss haar economische plannen bekend maakte: belastingverlaging voor de rijken.
De gevolgen: de waarde van het pond maakt een vrije val, de inflatie rijst de pan uit en de financiële wereld heeft het vertrouwen in de nieuwe minister-president nu al weer verloren.
Toen we tijdens de afgelopen zomervakantie door de zeer indrukwekkende Schotse Highlands trokken, stuitten we in het noordwesten van dit gebied op een bordje ‘Unesco Geopark’.
Dat herinnerde me eraan dat er in De Peel een organisatie achter de schermen aan het werk is om ook voor het gebied boven de Peelrandbreuk zo’n status binnen te halen.
Hoe zou het daar mee zijn, vroeg ik me bij thuiskomst af, met die inspanningen. Het antwoord op die vraag staat vandaag in de krant en hier op de website.
Weblog 