Soundtrack

De Specials in Utrecht, op 27 november 2014.
De Specials in Utrecht, op 27 november 2014.

Het onverwachte overlijden van de drummer van de Engelse popgroep de Specials John Bradbury (62), dinsdag bekend gemaakt, heeft me – tot mijn eigen verrassing – nogal geraakt en me gisteren en vandaag behoorlijk bezig gehouden.

Maar raar is dat eigenlijk ook weer niet.

De muziek van de Specials maakt deel uit van de soundtrack van mijn jeugd, de periode tussen mijn 15e en 25e. Net als de muziek van tijdgenoten als de Undertones en Joy Division, en – wat eerder – die van de Sex Pistols en de Clash.

Natuurlijk kwamen daar later (vele) nieuwe favorieten bij, de Beastie Boys, de Gun Club en de Cramps, om er een paar te noemen. De liedjes van Johnny Cash, het gitaargeluid van Link Wray en de producties van Clement S. Dodd in zijn Studio One op Jamaica.

Maar de muziek van de Specials en de Undertones, die was en is me het dierbaarst, zo bleek toen ik een aantal jaar geleden het DJ’en weer oppakte: er gaat geen draaiavond voorbij of de muziek van beide bands ligt op de draaitafel of in de cd-speler.

Vorig jaar november zag ik de Specials optreden in Tivoli/Vredenburg in Utrecht, een optreden dat diepe indruk op me maakte en waar ik dagenlang van nagenoten heb omdat de essentie van deze band nog staat als een huis: die typisch Engelse mix van punk, pop en ska met messcherpe maatschappij-kritische teksten waarin toch ruimte is voor relativering en een vrolijke noot.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s