Author: Hans Vermeeren

Gelukkig klinkt er de laatste dagen – tussen al het het halleluja-geroep – hier en daar wat mee kritiek door op het Engelse koningshuis. Gisteren attendeerde ik jullie daar al op. Terecht en hoogst noodzakelijk, in mijn ogen althans.

Vandaag breng ik graag onder jullie aandacht dat ook de New York Times eens in de financiën is gedoken van The Firm. Zeer interessant om te lezen wat Charles de laatste jaren allemaal uitgespookt heeft op dat terrein.

Daarnaast staat er in NRC van vandaag een interessant betoog over het (zeer positieve) imago van de koningin. Dat is in de ogen van journalist Sara Meuleman geheel en al te danken aan het beeld dat van haar wordt geschetst in de Netflix-serie The Crown.

Ook dat verhaal zet je wel aan het denken.

Wat een heerlijk verhaal vandaag in de Volkskrant, over de Eindhovense band 69 Charger, hun Elvis-cover Rubberneckin’ en de manier waarop dat nummer in een Hollywood-film terecht kwam.

Net als de rest van de wereld zag ik op deze foto van koningin Elizabeth een schattig, breekbaar oud vrouwtje van 96. Sinds haar overlijden vorige week worden we overspoeld met niets dan loftuitingen aan haar koninklijke adres.

Daar staan gelukkig hier en daar ook wel enige relativeringen tegenover. Zaterdag via een ingezonden brief in de Volkskrant bijvoorbeeld, waarin de spijker op de kop geslagen wordt. En vandaag in de zeer lezenswaardige column van Peter de Waard.

De meest heldere context bij het overlijden van Her Majesty komt uit de koker van Quote vandaag. Dat brengt in beeld hoeveel kapitaal de Engelse koninklijke familie in de loop der eeuwen bij elkaar vergaard heeft. 28 miljard pond maar liefst.

Dat er dan mensen zijn die met droge vaststellen dat de koningin ‘elk verschil in afkomst oversteeg’, daar kan ik dan met mijn pet niet bij hoor.

Om de maandag een beetje op gang te helpen deze (recente) cover van een klassieker van de Tom Tom Club, Genius Of Love door de rappert Megadon. Heerlijk! Hier wat meer info over dit nummer.

Even met je ogen knipperen en het weekend is al weer voorbij. #maandag

“Werk jij in de Cacaofabriek?”, zei een goede kennis deze week verbaasd. “Dat is wel een hele fijn plek om te werken, zeker?”.

Nou, dat is het inderdaad. Heel fijn.

Vrijdag jongens, we hebben het weer gehaald.

Nadat hij 58 jaar lang wekelijks looptrainingen heeft gegeven, vond Gemertenaar Jan van Ansem het welletjes: vandaag gaf hij zijn laatste les. Speciaal voor de fotograaf van de krant lieten Jan en zijn clubgenoten van de Gemert Atletiek Club – waar Jan sinds 1960 lid van is – even zien uit welke onderdelen zijn training bestond.

Het Bakels Beemd, het naturgebied ten noordoosten van Dierdonk, heet beemd omdat het een vrij drassig gebied is. Normaal gesproken, tenminste. Want door de droogte van de afgelopen tijd is ook dit gebied uitermate droog.

Zo droog, dat veel de dennen die er staan het loodje dreigen te leggen, zag ik gisteren tijdens een rondje om onze wijk.

Om even voort te borduren op het thema van gisteravond: nog zo’n twee-akkoordenklassieker, in dit geval uit 1978, van de Engelse band Slaughter and the Dogs. Deze versie is uit 2005 en zeker zo sterk.

Uit het hele arsenaal aan benoemingsfoto’s van de nieuwe Engelse premier Lizz Truss is dit toch wel mijn favoriet.

Klassieker, ergens uit eind jaren zeventig, van cultheld Jilted John. Dit nummer telt – als ik het wel heb – dan ook maar (ongeveer) twee akkoorden. En iets wat lijkt op een (hele korte) gitaarsolo. Mooi ook dat vrijwel iedereen in het publiek de complete tekst meezingt.

Het schiet al aardig op, de bouw van een nieuw Huis voor de Stad hier in het centrum van Helmond. Van verre zie je het stadskantoor- c.q. gemeentehuis-in-wording al boven de omgeving uittorenen.

Dat de bouwkosten door alle prijsstijgingen en de inflatie intussen flink oplopen, ondanks de verzekering van het gemeentebestuur dat het ons geen cent meer zou kosten dan het geplande bedrag (37 miljoen euro), dat laten we deze keer maar even buiten beschouwing.

Lees hier alles over de nieuwste crisis in Nederland: het frikandellentekort.

De liefde was niet geheel en al wederzijds geloof ik. Dit briefje lag hier voor de Cacaofabriek in Helmond in ieder geval bij de fietsenstalling onder de struiken.

Van een loom vakantieritme terug naar de beslommeringen van alledag, dat is best wel even wennen. Alleen is het voordat je het goed en wel door hebt gewoon al weer #vrijdag.

Schotse schapen genoeg gezien voorlopig, zelfs op de campings. Aan de slag weer!

Stond vorige week in de Volkskrant, deze foto van een kunstwerk in het oosten van Oekraïne. Een kunstwerk ter meerdere eer en glorie van het Rode Leger, dat door de huidige oorlog inmiddels flink is aangetast.

Ik vind het een mooi en fascinerend kunstwerk. Mooi omdat door de manier waarop de soldaten (en Lenin, zo te zien) rechts uit het werk tevoorschijn komen er een enorme snelheid en vaart inzit.

En dat is weer het fascinerende: die vaart benadrukt ook het overrompelende van dat leger – en daar zit natuurlijk ook een keerzijde aan.

(Of zou Snoopy hier een denkbeeldige poging doen om zijn eeuwige vijand de Red Baron met een duikvlucht te verslaan?)

De Zin van de Dag komt uit een recensie van collega Jesper de Vaan in de krant van vandaag over het festival Dominator in Eersel: er is daar “geen plek voor melodieën of intro’s, maar (er) wordt enkel met de botte bijl gehakt’. Heerlijk.

Ook goedemorgen.

Toeval of niet, deze Guggenheim-hoed? Was de architect van dit museum in New York, Frank Lloyd-Wright, in zijn vrije tijd stiekem ook nog hoedenontwerper? En kon/kun je in de winkel van het Guggenheim, tussen de andere souvenirs, ook deze stijlvolle hoed kopen? Veel vragen, geen antwoorden.

Zondagavond om kwart voor tien kreeg ik kippenvel bij de eerste klanken van het nummer So Mean van Nederlands Trots Claw Boys Claw (boven). En zaterdagavond rond half elf overkwam me hetzelfde bij het nummer Please Please Me in de uitvoering van de Beatles-coverband Help (onder).

Beide groepen traden op tijdens het festival Streetrock in Bakel. Please Please Me dateert uit 1962. So Mean uit 1984. Mooi, heel mooi, dat die nummers zo veel jaren later nog steeds zo veel zeggingskracht hebben.

Vandaag exact vijf jaar geleden zaten we op een terras in Rome, tijdens de eerste dag van een shortbreak in deze geweldige stad. Op een plein zaten we te genieten van de zon, de sfeer, de mensen, al het erfgoed om ons heen.

We zaten daar met twee biertjes, in een gaanderij, nota bene op rieten stoelen met een kussen. Dat had ons moeten waarschuwen. Het waren twee onbetaalbare biertje. In meerdere opzichten.

Van de week kreeg ik een uitgebreide rondleiding door het gebied de Bakelse Plassen, ten noorden van de dorpen Milheeze en Bakel. Het verslag daarvan staat vandaag in de krant.

De afgelopen jaren onderging dat gebied een ware metamorfose: van een door landbouw gedomineerde omgeving veranderde dit gebied een woon-, natuur- en recreatiegebied.

Een indrukwekkende prestatie, zeker gezien in het licht van de huidige landelijke discussie over de toekomst van de landbouw waarbij vele boeren de hakken zo resoluut in het zand zetten. Dat hoeft helemaal niet nodig te zijn, blijkt rondom de Bakelse Plassen.

Nooit geweten dat een van mijn favoriete kunstenaars, Roy Lichtenstein, ook commercieel werk deed. En bijvoorbeeld posters ontwierp. Dit is trouwens wel een hele fraaie poster.

Heerlijke column van Japke-d. in NRC van gisteren. Herkenbaar, zo kijk ik ook naar oudere collega’s. Oh, wacht: ik ben zélf inmiddels zo’n oudere collega.

Helemaal terecht dat Batman en zijn rechterhand Robin af en toe gaan biljarten, om bij te komen van hun strijd tegen de keiharde misdaad in Gotham City.

Toch bekruipt me, als ik naar deze foto kijk, het gevoel dat ergens in een hoekje de Joker met een sardonische lach mee staat te kijken. Wachtend op het juiste moment om toe te slaan.

Zoals Jack Nicholson hieronder, in een meesterlijke clip: Gentlemen, let’s broaden our minds!

Hij maakt prachtige tekeningen, Robert Crumb. Jammer dat er de laatste jaren zo weinig nieuw werk van hem is verschenen – voor zover ik kan nagaan, tenminste.

Deze tekening doet me denken aan het werk van Eric Schreurs, met name ten tijde van de reeks Geharrebar. Deze in mei 2020 overleden Nederlandse tekenaar had net zo’n lekker groezelige stijl als zijn Amerikaanse collega.