Author: Hans Vermeeren

Ne, groene vingers heb ik zeker niet. Er gaan nogal eens wat planten kapot als ik weer eens wat nieuws geplant heb.

Zwarte handen wel, als ik een paar uur in de tuin heb gewerkt. Zoals vandaag – eindelijk een keer tijd en weer om al het onkruid drastisch de nek om te draaien. Heerlijk.

Een collega beloofde onlangs op haar Facebookpagina dat ze zou proberen elke dag iets te doen wat ze eigenlijk niet durft te doen. Da’s een hele boude belofte.

Toen ik aan dit weblog begon, nam ik me voor er bijna elke dag een bericht met foto te plaatsen. Dat voornemen heb ik niet waargemaakt. Ik heb niet elke dag iets interessants te melden.

En bovendien is de concurrentie van social media groot – met name omdat je via Twitter, Facebook en Tumblr met een druk op de knop foto’s, teksten, clips en links kunt delen en je deze social media met een smartphone of tablet eveneens met een druk op de knop van foto-app kunt voorzien van nieuw beeldemateriaal.

Dat neemt niet weg dat een weblog ook een mooie manier is om te communiceren. Bovendien heeft WordPress het inmiddels ook een stuk eenvoudiger gemaakt om blogjes via social media te delen en je weblog vanaf je gsm en tablet bij te houden.

Daarom heb ik me voorgenomen het stof weer eens van dit weblog af te blazen. Dankjewel Irene.

Kaartjes voor de Blue Note Club zijn binnen. Die voor de Carnegiehall ook. De stapel reisgidsen is fors.  En nu zijn ook de vier New York Citypassen gearriveerd. Razendsnel dankzij FedEx. Kortom: Maximale voorpret!

Dat was een erg mooi optreden, vanmiddag in Lokaal 42, van de Hoodoo Monks. Blues zoals het moet zijn: simpel, doeltreffend, zonder opsmuk en al te veel franje.

Indrukwekkend om te zien dat de Monks met z’n tweeën zo’n enorme bak energie weten op te wekken en slechts met zang, gitaar en mondharmonica zo’n enorme dynamiek te weeg brengen, dat ze de hele tent aan het swingen krijgen.

Vrijdag op Moulin Blues in Ospel, Erik en Benito!

Het is best een aardig museum, vond ik, het Philips museum in Eindhoven. We waren gisteren toch in het centrum van Eindhoven om wat boodschappen te doen en het regende.  We liepen er rond tegelijk met heel veel ouderen en een paar verdwaalde buitenlanders.

Zoals ik al in een aantal artikelen in onze krant had gelezen, bleek het inderdaad erg leuk te zijn om al die Philipsapparaten van vroeger in het echt en in een museum terug te zien: het feest van de herkenning.

Toen we met een glimlach op het gezicht na een half uurtje weer naar buiten liepen, bekroop me echter het gevoel dat er iets ontbrak in het museum. En bij een kopje expresso kwam ik er vervolgens achter wat dat was; het is geen echt museum, maar een promotieplek van/voor het bedrijf Philips, en van het imago dat het bedrijf wil uitstralen.

Want dat Philips zo diep ingreep in het leven zijn werknemers, in positieve zin, en dat het bedrijf een enorm stempel heeft gedrukt op de ontwikkeling van de stad Eindhoven, wordt slechts enkele keren aangestipt, en dan nog terzijde.

De nadruk in sfeer en presentatie ligt vooral op de moderne, hoogwaardige technologische ontwikkelingen en uitvindingen van het bedrijf, met name op het gebied van de medische zorg.

Zonder daar ook maar iets op af te willen dingen, vind ik dat daarmee de rijke, sterk met Eindhoven verweven historie van Philips, de Philips-cultuur en de Philipswerknemers te kort wordt gedaan.

Vanochtend kwam in de auto op de stereo een liedje voorbij van de onvolprezen nederpopgroep The Rousers, Rock ‘n’ Roll Or Run. Gisterochtend stond er in de krant een stukje over jongerencentrum De Boerderij in Deurne, dat in 1983 de deuren sloot.

De Rousers zag ik in 1979 optreden in het POC in Eindhoven, in het voorprogramma van Herman Brood. Het was een verbluffend optreden van de Rousers, een uitbarsting van melodieuze energie en dynamiek.

De eerste keer dat ik Herman Brood met zijn Wild Romance zag optreden was in 1977 ; ergens tussen het  verschijnen in van de lp’s Street en Shpritsz. Dat was in De Boerderij in Deurne. Ook dat optreden maakte veel indruk op me.

De Rousers gingen kort daarna uit elkaar, de verschillende reincarnaties heb ik nooit zien optreden.

Herman Brood daarentegen kwam ik jarenlang overal – veelal bij toeval – tegen: in Helmond, in Eindhoven, ergens op de Veluwe samen met de Nits,  in Weert tijdens Bospop, op de Markt in Eindhoven samen met Jaap van Zweden en HBO en – zeer memorabel – in de BBC Studio in London. En dat is alleen wat ik me nog goed herinner.

Dat ik me ook nog goed kan herinneren waar ik was toen ik op de voorpagina van de Volkskrant las dat Herman van het dak was gesprongen, da’s weer een heel ander verhaal.

In de rubriek ‘rare afwijkingen’ vandaag deze aflevering: de metroplattegrond van Londen.

Daar kan ik uren naar kijken, hier bijvoorbeeld.

We zijn er uit, na gisteravond.  We gaan op zoek naar de Slimste Mens van Helmond.

Veel meer kan ik er nog  niet over zeggen. Maar dat het leuk wordt, staat nu eigenlijk al vast.

De locatie is Lokaal 42 in Helmond. De datum is woensdag 29 mei. De organisatie is in handen van de mensen die ook verantwoordelijk waren voor de Helmondse Popquiz 2012 en – binnenkort – de Popquiz 2013.  En er wordt gewerkt aan het leggen van een koppeling met Artimond en Jazz In Catstown.

De rest houden we nog even voor ons. Meer volgt snel.

Mooi speeltje, zo’n smartphone. Lekker makkelijk, want altijd internet bij de hand. En vanwege alle er op aanwezige sociale media een onmisbaar apparaat in de al dan niet nutteloze communicatie.

Maar ook een kwetsbaar apparaat. Als je ’em bijvoorbeeld met zijn voorkant – het o zo gevoelige beeldscherm – op een marmeren vloer laat vallen, dan is ie binnen een paar seconden kaduuk, morsdood zelfs.

In dit geval  kan ook het Smartphone Rescue Team van mijn telefonieprovider er niets meer aan doen.  Alleen de illegale belwinkel om de hoek wist wel een trucje: een nieuw beeldscherm er in zetten.  Kosten: 130 euro.

Al ben ik dol op mijn GSM, dat is me wat al te gortig. Dan wacht ik wel even op mijn nieuwe  telefoon, en voer ik alle nummers wel handmatig opnieuw in.

Gelukkig komt de postbode die morgen al brengen. Ik kan niet wachten….

Volgens Weeronline wordt het in het komend weekeinde mogelijk twintig graden. En de grootste zorgverzekeraars zeggen dat de ziektekostenpremies volgend jaar gerust wat naar beneden kunnen. 

Dat noem ik nog eens positieve berichten!

#goednieuwskrant #nikszuurencynisch 

Zodadelijk plaatjes draaien in Lokaal 42. Stompin’ van tien tot twee. Muziek daarnet al afgeleverd, kreeg prompt de vraag of ik wel goede muziek bij me had en of ik Junge Komm Bald Wieder wil draaien.

Van Alternative TV tot Frank Zappa en van Althea & Donna tot ZZ Top; ik heb werkelijk van alles meeegenomen.

Maar geen Freddy Quinn, gelukkig.

Het was niet omdat ik honger had, en de behoefte om uren in de keuken te staan. En ook niet omdat ik zin had in de zomer en zonnige vakanties in Zuid-Europese landen. Nee, deze boeken lagen in de opruiming gewoon op mij te wachten.

‘A candycolored clown they call the sandman’.

Plaatjes aan het uitzoeken voor de Harleydag morgen bij Lokaal42, blijf ik steken bij Roy Orbison. #nietheavy #welleuk.

Enige voordeel van de sneeuw die op dit moment valt in Eindhoven is dat-ie niet blijft liggen, gelukkig.

Ik weet niet of u het wel meteen ziet, maar ik had er wat moeite mee. Deze telefoon is namelijk een iPhone, maar dan vermomd als ouderwetse draagbare telefoon, klassiek formaat afstandsbediening. En dat had ik pas door toen het zwarte, plastic hoesje er van af ging,

De gsm is van een collega die dol is grappen, grollen, gadgets en practical jokes. Om het feest compleet te maken, heeft hij het toetsenbord van zijn mobile ook nog eens vervangen door een draaischijf-app. Lachûh!

Dadelijk toch maar eens wat foto’s maken. Anders is al dat gesjouw met lenzen en hulpmiddelen voor niks. #windkracht8 #-2 #vlieland

Dat de natuur zich momenteel weinig tot niks aantrekt van de meest elementaire regels van de seizoenswisselingen, dat weten we onderhand wel.

Maar omdat vanochtend de zon scheen, tal van struiken in onze tuin voorzichtig uitschieten en ik het geklaag over de kou meer dan zat ben, heb ik vanochtend voor mezelf besloten dat het vanaf nu gewoon voorjaar is. Of er komende week nu sneeuw valt of niet.

De mensen van de Floris van Bommel-winkel in de Eindhovense binnenstad denken er hetzelfde over, zag ik daarstraks tijdens mijn lunchwandeling. Daar hebben ze de tulpen ook al gewoon voor de deur gezet. Ik kreeg er spontaan goeie zin van.

Om alvast een beetje in de stemming te komen voor onze reis naar Washington en New York binnenkort hebben we vandaag een VS-dagje gehouden hier thuis.

We hebben ‘n paar films gekeken waarin New York centraal staat, Budweiser-bier gedronken, popcorn gegeten (althans, de jongere helft van ons gezelschap) en achtereenvolgens een hotdog, een mega-clubsandwich en een XL-broodje hamburger verorberd.

En dat eten hebben we weggespoeld met een mysterieus maar hevig trendy frisdrankje in drie verschillende smaken dat Mtn Dew heet: een vloeibare substantie die meer weg heeft van een radio-actieve vloeistof of een of andere chemische substantie dan van het frisse drankje waarvoor het moet doorgaan.

Mijn bureau hier op de eindredactie heeft sinds een paar dagen een andere plek. Ook mijn uitzicht is daardoor anders.

Ik kijk nu aan de ene kant uit op de Catharinakerk (heel mooi) en het begin van het Stratumseind (heel verleidelijk). En aan de andere kant (links) op een foto uit vervlogen tijden.

Een hele mooie foto, daar niet van. Met heel veel oude bekenden erop.

En dan denk je dat je rustig even een boek kunt gaan zitten lezen, en daarbij af en toe onbespied kunt wegdommelen. Maar nee hoor, de kat van de buren houdt alles in de gaten. Alles, vanaf een comfortabel plekje in de vensterbank.

Wanneer weet je dat je geen tiener meer bent, geen twintiger, dertiger en jonge ouder of veertiger en ouder van twee tieners?

Dat besef dringt door op het moment dat je kinderen zelf last krijgen van jeugdsentiment. Bijvoorbeeld omdat ze een artikel lezen over de terugkeer van een van hun jeugdiconen, de Furby.

Ze zitten er mooi bij in hun nieuwe appartement, mijn ouders. Ze wonen nu in Cloosterparc, in Helmond-Noord. Na 41 jaar hebben ze hun ‘eengezinswoning’ zoals dat in volkshuisvestingskringen zo mooi heet – mijn ouderlijk huis – verlaten. Zaterdag hebben we ze verhuisd, en een aan het eind van die dag was het huis akelig leeg.

Akelig, omdat een leeg huis er toch ietwat onttakeld uitziet. Want na 41 jaar heeft zo’n woning hier en daar toch wel wat schrammen en bulten opgelopen. En akelig omdat – zonder sentimenteel te willen klinken – hiermee toch ook een einde aan een periode is gekomen.

Maar gelukkig voor mijn ouders is nu ook weer een nieuwe periode aangebroken.

Ik ben niet de enige, getuige de geluiden in mijn omgeving, die het wel gehad heeft met kou, sneeuw en winter. Laat maar doorkomen, dat voorjaar.

Maar nee hoor, het was weer krabben vanochtend voordat ik naar het werk kon. Gelukkig speelde die rit zich vervolgens grotendeels in aangenaam, zij het enigszins waterig zonnetje af.

We zijn in hier huis overwegend vrij terughoudend met de informatie die we op sociale media delen. Met het oog op onvoorziene en/of ongewenste gevolgen en vanuit het oogpunt van door de een wat meer dan de ander gewenste privacy hebben we daar onderling goede afspraken over gemaakt.

Op de foto’s op dit weblog zijn de meeste gezinsleden dan ook niet of nauwelijks herkenbaar. Op deze foto, gemaakt in een Brusselse pizzeria, ook niet. Maar toch staan we er alle vier op.

Al wandelend door de Europese wijk van Brussel eerder deze week kwamen we tot de conclusie dat Europa goed is voor de economie. En dan met name voor de Brusselse economie.

Makelaars, aannemers, restaurants, bars, obers, cateraars, schoonmaakbedrijven, glazenwassers, taxi-chauffeurs, IT-bedrijven, papierleveranciers, hotels; allemaal hebben ze handenvol werk door de vele duizenden EU-ambtenaren en -politici die in de vele Brusselse EU-burelen gevestigd zijn.

Het gaat Europa om ons, las ik op een spandoek op een van die fraaie kantoren. Inderdaad, wij met zijn allen betalen de belasting waarmee ‘Europa’ gefinancierd wordt. Het draait in Europa ‘echt’ om ons.

‘De meest teleurstellende toeristische attractie aller tijden’ noemde onze reisgids (100% Brussel) het beeldje van Manneke Pis in Brussel. Dat was volgens hem gebleken uit onderzoek onder toeristen.

Maar toch raadde hij ons aan even te gaan kijken naar dat beeldje op de hoek van een straat nabij de oogverblindend mooie Grote Markt. Het stelde inderdaad wat teleur, dat monumentje. Maar toch leuk om te zien hoe iets dat zo bekend is er in werkelijheid uitziet.

En daarom dus ook eigenlijk ook weer juist niet zo teleurstellend.