Prachtige foto dit. In al zijn eenvoud. Geen idee wie ’em gemaakt heeft. Op ‘t miniblog Tumblr – bij uitstek de plek voor dit soort plaatjes – wordt ie in ieder geval veelvuldig gedeeld.
Ondanks dat het een zonnige dag is moest ik door deze foto denken aan het nummer Rain van zanger Terrence Trent d’Arby, vakkundig door de molen gehaald door de Jamaicaanse producer Lee Perry.
Twee keer per jaar hetzelfde gesodemieter: moet de klok nu vooruit of juist achteruit. Ik kan er nog steeds geen wijs uit.
Vaste lezers van dit weblog weten dat wij een aantal jaren geleden het Pieterpad gelopen hebben.
Zij weten ook dat we daar zo enthousiast van werden dat we na Maastricht doorgelopen zijn op het wandelpad de GR5 en op die route inmiddels al de Vogezen in noordoost-Frankrijk getrotseerd hebben en nu op weg zijn naar het Meer van Genève.
Omdat we maar heel af en toe naar Frankrijk kunnen om er te gaan wandelen, hebben daarnaast in Nederland ook het Kustpad gelopen, van Sluis naar Den Helder. Daar lopen we nu verder over de Waddeneilanden richting Pieterburen.
Intussen zijn we ook aan het Grenslandpad, van Thorn naar Sluis. Daarover is hier wat meer te lezen.
Niet dat ik op zoek ben naar een nieuwe of een andere auto of zo. Maar toch viel mijn oog op deze advertentie. Hoe kregen ze het verzonnen, een hip bedoelde uitvoering van een allerminst hippe crisisauto uit het voormalige Oostblok. Lijkt me sterk dat het een succes is geworden.
Al vaker in London geweest, en al vaak met de ondergrondse gereisd. Maar dit station ben ik nog nooit tegengekomen.
Doet me trouwens – heel voor de hand liggend – wel aan dit nummer denken. Een klassieker.
De afgelopen dagen veel naar dit nieuw album geluisterd, de tweede van de groep Bodega uit New York. Zeer aanstekelijk, zeer de moeite waard.
Uit NRC. ‘Stuur maar even een mailtje’.
Fokke & Sukke in NRC van zaterdag
Niet iedereen is het eens met deze kijk op de verkiezingsuitslag van afgelopen woensdag, merkte ik aan de reacties die er op binnen kwamen op dit artikel dat vandaag in de krant staat en hier online te vinden is.
Maar dat geeft ook niets, dat is alleen maar mooi juist: dat zorgt alleen maar voor een levendig debat over zoiets belangrijks als de gemeentepolitiek. En met de alsmaar verder dalende opkomstcijfers kan zo’n debat helemaal geen kwaad – integendeel zelfs.
Ik las net ergens dat dit het favoriete punknummer is van de Amerikaanse regisseur Martin Scorsese. Dat is dan een goede aanleiding om er de werkdag mee te beginnen.
Dit verhaal, vandaag in NRC, is even triest als ontluisterend. Wie dacht dat deze jonge, enthousiaste en idealistische partij niet ten prooi zou vallen aan interne conflicten, amateurisme en machtstrijdjes komt helaas helaas bedrogen uit – al zal het meeste wel allemaal niet zo bedoeld zijn. Hier staat de online-versie. Nogmaals, vrolijk word je er niet van.
#zonderwoorden
Dat in maart 2022 zo’n 700 schoolkinderen in Derry samen Teenage Kicks zouden zingen, dat hadden de vijf Undertones die dit liedje in 1978 opnamen nooit van hun levensdagen kunnen bedenken.
#zonderwoorden
Natuurlijk, brutalisme is een fraaie vorm van architectuur. Daar ben ik na jaren van scepsis inmiddels wel van overtuigd geraakt.
Maar niet alles van beton is meteen mooi. Deze anonieme flats in een anonieme stad in een anoniem Oost-Europees land, daar straalt in mijn ogen toch wel de troosteloosheid van af.
Het is van de leukste attracties in London, de voettunnel onder de Theems tussen Greenwich en het Isle of Dogs in de Docklands. Gratis en weinig toeristen bovendien, Gebouwd eind negentiende eeuw en er lijkt sindsien weinig aan gedaan. Bijna elke keer als we in London zijn, lopen we er wel even doorheen. En het blijft leuk.
Laatst naar een documentaire gekeken over het leven van de Amerikaanse graffiti-artiest Keith Haring, veel te jong overleden trouwens. Maakte mooi werk. Deze tekening bijvoorbeeld, uit 1989, heeft nog steeds een sterke zeggingskracht.
In het gemeentehuis in Gemert-Bakel gaan de lijsttrekkers van de zeven politieke partijen die volgende week meedoen aan de lokale verkiezingen maandagavond met elkaar in debat. Het debat is live op tv te volgen bij de lokale Gemertse omroep Centraal is.
Toen ik deze foto zag op Twitter moest ik spontaan aan dit nummer van The Cramps denken:
Kunstenaar Thijs van Kimmenade voelt zich in de kou gezet door het gemeentebestuur van Gemert-Bakel. Ik kan wel met hem meevoelen.
Een speellijstje voor de zondagmiddag.
Een heerlijke zaterdagmiddagbesteding, dit. Onbekende fotograaf, onbekende locatie, onbekende dames. Maar wel een mooi foto.
We weten er een mooie puinhoop van te maken, met z’n allen, van de wereld. Maar één probleem hebben we toch maar mooi kunnen tackelen, de afgelopen eeuw.
Is er al een woord voor aan lager wal geraakte oligarchen?
Hoewel wat er momenteel allemaal in de wereld gebeurt te triest voor woorden is, moeten we proberen toch de moed er in te houden. Met humor bijvoorbeeld, zoals in deze cartoon in de Volkskrant.
Je ziet de clou al van ver aankomen. Maar dat neemt niet weg dat ik er smakelijk om moest lachen, om dit Ikje in NRC.
Even absurd als grappig, deze cartoon van Kamagurka uit NRC.
Op Twitter zag ik deze week een hele serie foto’s die gemaakt zijn in 1977 in New York, in de popzaal CBGB’s. Behalve foto’s van de Ramones, de Cramps en Blondie zat ook deze van de Talking Heads erbij.
Ik vind het een prachtige foto – zwart/wit inderdaad – omdat-ie de intensiteit van de muziek van deze band zo mooi weergeeft. Ook natuurlijk een beetje omdat ik al jaren fan ben van deze band, dat spreekt.
De Talking Heads zijn uit elkaar inmiddels, al maakt zanger David Byrne wel nog steeds fraaie muziek. De Cramps zijn gestopt na de dood van zanger Lux Interior. De oorspronkelijke Ramones-leden zijn alle vier overleden. Alleen Blondie bestaat nog, deels in de originele bezetting.
De tijd schrijdt voort. Inderdaad.
Van CBGB’s is trouwens ook niks meer over, zagen we een paar jaar geleden toen we in New York waren. Er zit nu een hippe kledingwinkel in dat pand. Hip was CBGB’s trouwens ook, dat wel.
Even dacht ik de altijd zeer lezenswaardige column van Peter Middendorp in de Volkskrant op een Broodje Aap te zijn gestuit. Maar snel even zoeken op internet leverde snel de bron voor deze kostelijke anekdote op. Het zal dus wel waar zijn.
Rare is alleen dat er nauwelijks andere media zijn die het verhaal ook vermeld hebben, alleen een andere Belgische krant.
Een zoektocht in het Engels levert meer resultaten op. Een aantal Britse kranten brengt het nieuws ook. Daarin staat ook de naam van de suppoost van dit Russische museum, Aleksandr Vasiliev. In een interview met de website Art News geeft hij zelfs tekst en uitleg over zijn daad.
Toch blijft het een beetje wringen: is het waar of is het niet waar, is het verzonnen door een geinponem of niet? Mijn gevoel zegt van niet, al kun je met alleen gevoel natuurlijk geen nepnieuws ontmaskeren.
Interessante reportages in NRC dezer dagen over de gemeenteraden, de gemeenteraadsverkiezingen en de verslaggeving daarover. In dit kaartje wordt weergegeven hoeveel artikelen er de afgelopen vier jaar over de gemeenteraden zijn geschreven.
Al jarenlang schrijf ik zeer regelmatig over gemeentepolitiek, waaronder de afgelopen vier jaar deels over die in Eindhoven en deels die in Gemert-Bakel. En ik herken me niet in het beeld dat dit kaartje opwerpt: gemiddeld drie verhalen per week in Eindhoven en twee per week in Gemert-Bakel.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik deze graphic niet goed snap. Maar ik heb meer de indruk dat ArtikelPro, dat de gegevens voor deze graphic leverde, niet alle artikelen teruggevonden of meegeteld heeft.
Weblog 