Category: Uncategorized

Op zaterdag 12 december vorig jaar bezochten we in Brussel een concert van Johnny Osbourne – een long time favorite. Het was een leuk concert, een paar weken nadat er in Parijs een brute, niets en niemand ontziende aanslag had plaatsgevonden op het publiek in de Bataclan. De plegers van die aanslag kwamen uit de Brusselse wijk Molenbroek, de plek waar de Vaartkapoen ligt – de plek ook waar Johnny Osbourne optrad.

Vandaag werd de vermoedelijke hoofddader van de aanslag in de Bataclan opgepakt door de Brusselse politie. In de Olifantenstraat. En die ligt in het verlengde van de Schoolstraat, de plek waar de Vaartkapoen is gevestigd. Toen we in december naar Brussel gingen dacht: Molenbeek is na de aanslagen in Parijs de best beveiligde plek van Europa. Wat ik er nu van moet denken weet ik echt niet.

Maar ongemakkelijk, dat voelt het wel.

Dit is Stansfield Road in Brixton. Op het oog een normale, doorsnee-straat in de Londense wijk Brixton. Okay, er staan wat veel auto’s. Er is weinig groen. En de huizen zijn voor Engelse begrippen redelijk goed onderhouden, al is het bij lange na geen Kensington of Notting Hill. Een doodgewone Coronation Street dus, zou je zeggen.

Wat je niet op de foto ziet is dat in januari 1947 op nummer 40 ene David Jones geboren werd. De man die later bekend zou worden als David Bowie, inderdaad.

Iets meer dan twee maanden nadat Bowie overleed is er in Stansfield Road echter niet te bekennen dat herinnert aan deze bekende muzikant. Raar, wetende hoe dol de Engelsen zijn beelden, monumenten, herdenkingsplaquettes en gevelstenen.

Mijn eerste herinnering aan de middelbare school komt uit een les Engels, en gaat over John Brown die op de eerste pagina van het lesboek een pijp rookt. De tweede herinnering komt uit de geschiedenisles. Die gaat over de Steen van Rosette, en de Fransman Champollion die de hiëroglyfen op deze steen wist te ontcijferen, ergens aan het begin van de negentiende eeuw.

Jarenlang had ik niet meer aan de steen gedacht, totdat we afgelopen zondagochtend in het British Museum in London stonden. Daar staat die steen prominent opgesteld, aan het hoofd van een enorme en fascinerende collectie Egyptische kunst.

Indrukwekkend. En een mooie ervaring om 42 jaar na de kennismaking ermee naast die bewuste steen te staan.

Paniek in Huize V. onlangs. Het ene moment lag er 15 euro op de keukentafel. En het volgende moment was het geld weg. Wie had het in zijn knip of kontzak gestopt? Niemand dus. Waar het dan gebleven was? Weggegooid? Wie doet dat nou!

Het bleef een raadsel. Totdat het geld dit weekend plotseling op een wel heel onverwachte plek opdook. In de trommel van de wasmachine. Niet witgewassen, gelukkig. Maar wel lekker schoon.

Tas ingepakt met een flinke stapel ska-, reggae- en dubplaten. Vanmiddag draaien in Lokaal42, voor en na het  optreden van de Scattered Lights, de skaband uit Eindhoven. Feest dus.

We zijn er onderhand aan gewend geraakt, aan het verhuizen van onze kinderen. Naar Nijmegen, naar Canterbury, weer terug naar Nijmegen, naar Leuven, naar Helmond. En nu weer naar Eindhoven. Naar hartje Eindhoven, zelfs: naar een appartementje op het Catharinaplein. Maar niet nadat er eerst wat geklust is.

Zaterdagavond laat fietsen we naar huis van een feestje. Onderweg zien we een man liggen, half onder een heg. We stappen af en vragen wat er aan de hand is. De man, in carnavalskleren, schrikt wakker. Hij blijkt straalbezopen. Met veel pijn en moeite staat hij op. We vragen of hij hulp nodig heeft en waar hij naar toe moet. Naar de Rijpelberg, is het antwoord. En we zijn in Mierlo-Hout.

De man staat er op zelf zijn weg te vervolgen. Hij loopt verder, zakt na een meter of vijftig weer in elkaar en valt aan de voet van een verkeersbord opnieuw in slaap – hij is nu echt helemaal van de wereld, blijkt als we hem bereikt hebben. We besluiten 112 te bellen. Er komt binnen een paar minuten een ambulance, en de verplegers helpen hem met pijn en moeite de ambulance in – eerst valt hij nog een paar keer.

Vervolgens roepen de verplegers een taxi voor de man op, en nu vervolgen wij onze weg. Maar niet nadat een van verplegers opmerkt dat het toch wel heel vervelend is dat de ambulance voor dit soort zaakjes moet uitrukken. Op de vraag of we dan maar door hadden moeten fietsen en die dronkenlap aan zijn lot over hadden moeten laten, komt gelukkig toch een ontkennend antwoord.

Niettemin heeft die opmerking de hele dag door mijn gedachten gespeeld. Hadden we door moeten fietsen? Nee, natuurlijk niet. Hadden we hem naar huis moeten brengen dan? Of hadden we zelf een taxi voor de man moeten bellen? Of hebben we er juist aan gedaan om de hulpdiensten te alarmeren – een gezamenlijke voorziening in onze maatschappij, met belastinggeld betaald en daardoor toch een beetje van en voor ons allemaal.

Ik neig naar het laatste. Heel sterk zelfs.

Gebeurt niet vaak meer dat we met zijn vieren op de foto staan: mijn zus, mijn ouders en ik. Deze foto is afgelopen zomer genomen, toen we met een familieweekend de 55-jarige bruiloft van mijn pa en ma vierden.

De foto dook op nu we bezig zijn een belofte gestand te doen die we toen deden: een album samenstellen van alle foto’s die we tijdens dat weekend gemaakt hebben.

Dus dit wordt bier?
Ja.
Zou je niet zeggen anders.
Even geduld a.u.b.
Jaja.
Paar dagen nog en dan kan het worden gebotteld.
Kunnen we het dan drinken?
Nee, nog niet.
Wanneer dan?
Week of twee. Moet immers nog lageren.
En dan is het Brussels Blond?
Dat zou het dan wel moeten zijn ja!

Je hebt bedrijfsterreinen die nodig zijn. Je hebt er die niet meer nodig zijn. En je hebt er ook die er nog niet zijn, er nog wel komen maar die eigenlijk ook niet meer nodig zijn.

Daarover, en over wat daaraan gedaan moet worden, schreef ik vandaag een verhaal. Dat morgen in de krant en op onze website staat.

Raar. Je moet er toch niet aan denken dat een clown als Donald Trump over een jaar zijn intrek kan nemen in het Witte Huis in Washington.

Toegegeven, het beeld dat we van hem hier hebben is gebaseerd op tv-beelden, artikelen in de kranten en verhalen over hem op het internet. En dus op gegevens uit de tweede hand. Maar het lijkt er op dat die betrouwbaar genoeg zijn om de miljardair met dat rare kapsel af te doen als een rare clown met dubieuze opvattingen.

Maar wel een clown die op weg is naar het Witte Huis – al lijkt de uitslag bij de voorverkiezingen in Iowa roet in het eten te gooien.

Gelukkig maar. Ik hoop alleen dat dit geen incident is maar een tendens zal blijken te zijn.

Leuk om te lezen, al die verhalen over nieuwe brouwerijen die er hier in de regio de laatste tijd bij komen. Na brouwerij De Kat in Helmond, Hooglander in Aarle-Rixtel en Brouwerij Liefde in Gerwen nu een verhaal over brouwerij Nijver uit Geldrop, met drie nieuwe biertjes. Ben benieuwd. Binnenkort maar eens proeven. Het kan, nu dry januari voorbij is.

Zondagmiddag + regen + januari = plannen maken.

Voor onze tocht op de GR5 wederom. Van Schirmeck naar de Zwitserse grens, zo’n 220 kilometer. Dwars door de Vogezen richting Nice.

Van Absolute Beginners tot Young Americans. En van Blue Jean tot Ziggy Stardust. Ze komen vanavond allemaal voorbij, in Lokaal42 tijdens Lokaal Heroes-avond, een ode aan David Bowie. Vanaf 22.00 uur, met tal van lokale muzikanten op het podium. En met yours truly achter de draaitafels.

Voor het geval de topzwemmers die in Eindhoven trainen zich eens mochten vergissen: er staat geen water in hun trainingsbad.

En dat staat met grote letters op de deur, zag ik vanochtend toen ik met fotograaf René Manders in het Pieter van den Hoogenband Zwemstadion naar de verbouwingswerkzaamheden aan het bad kwam kijken.

Toen René zag dat ik daar een foto van wilde maken, stak de beroepsfotograaf in hem onmiddellijk de kop op. “Dan moet je hier gaan staan en daar en daar en daar op letten. Ik zal van jou wel eens een goede fotograaf maken.”

Nou, dat is hem dan aardig gelukt.

Prachtig hoor, zo’n monumentaal pand in een vroeg voorjaarszonnetje.
#lunchwandeling #strijp #040

De afgelopen maanden was de mogelijke sluiting van de ijsbaan een van meest besproken thema’s in de Eindhovense politiek. Deze week sprak ik daarover met wethouder Bianca van Kaathoven (SP). De weerslag van dat gesprek stond zaterdag in het Eindhovens Dagblad.

Politiek is niet alleen de waan van de dag, debateren over de inhoud, theater en een show voor de buhne. Politiek is ook drama. Persoonlijk drama zelfs. Ook in Eindhoven.

Leuk hoor, een paar dagen in de Ardennen bivakkeren. In een comfortabel huis, in een erg mooie omgeving en met zeer aangenaam gezelschap. En dan ook nog eens in een landschap dat vanwege een dik pak sneeuw het meeste doet denken aan een kerstkaart.

Het dunne laagje sneeuw dat zondag in Nederland was gevallen, verdween daarbij volledig in het niet.

Voordeel daarvan is echter wel dat je, als je met de auto zonder winterbanden een stevige berghelling op moet, je geen sleepauto nodig hebt om boven te komen.

Voor een artikel in het ED van vandaag heb ik me gisteren verdiept in de burgemeestersbenoemingen in Eindhoven, de bijbehorende profielschetsen en de gevolgde procedures, de afgelopen decennia.

Aanleiding: het aanstaande vertrek van burgemeester Rob van Gijzel, en diens opvolging. De Eindhovense gemeenteraad is momenteel bezig met de voorbereidingen voor het opstellen van een profielschets.

Boeiende kost, wat er de afgelopen jaren aan die benoemingen is voorafgegaan. Er gebeurt – achter de schermen – vaak meer dan je denkt c.q. weet. Met een mooie illustratie van collega Caroline van Hooijdonk.

Dit is mijn laatste dag als eindredacteur bij deze krant. Maandag 4 januari 2016 begin ik op de stadsredactie van het ED.

Als politiek verslaggever. Met pen en blocnote in de hand en GSM, tablet en laptop onder handbereik ga ik de verrichtingen van de Eindhovense gemeenteraad en het Eindhovense college van B en W nauwgezet volgen. Om daar op papier, via de website van de krant en op Facebook en Twitter verslag van doen.

‘Opmerkelijk’ noemt de collega wiens plek ik maandag inneem het dat de Eindhovense politiek voor de krant voortaan gevolgd wordt door een Helmonder. En misschien is het dat ook wel.

Maar daar stel ik graag tegenover dat Eindhoven en Helmond de laatste twee decennia steeds meer met elkaar verweven zijn geraakt en dat het echt één regio geworden is. En dat de scepsis waarmee er vanuit Helmond naar Eindhoven gekeken werd daardoor plaats heeft gemaakt voor een gemeenschappelijk gevoel van trots en zelfbewustzijn.

En of de Eindhovense politiek nu zo veel anders is dan de Helmondse politiek – die ik vele jaren voor de krant op de voet gevolgd heb -, dat zal nog moeten blijken. Ik verzeker u dat ik dat dan zal weten te melden.

Het onverwachte overlijden van de drummer van de Engelse popgroep de Specials John Bradbury (62), dinsdag bekend gemaakt, heeft me – tot mijn eigen verrassing – nogal geraakt en me gisteren en vandaag behoorlijk bezig gehouden.

Maar raar is dat eigenlijk ook weer niet.

De muziek van de Specials maakt deel uit van de soundtrack van mijn jeugd, de periode tussen mijn 15e en 25e. Net als de muziek van tijdgenoten als de Undertones en Joy Division, en – wat eerder – die van de Sex Pistols en de Clash.

Natuurlijk kwamen daar later (vele) nieuwe favorieten bij, de Beastie Boys, de Gun Club en de Cramps, om er een paar te noemen. De liedjes van Johnny Cash, het gitaargeluid van Link Wray en de producties van Clement S. Dodd in zijn Studio One op Jamaica.

Maar de muziek van de Specials en de Undertones, die was en is me het dierbaarst, zo bleek toen ik een aantal jaar geleden het DJ’en weer oppakte: er gaat geen draaiavond voorbij of de muziek van beide bands ligt op de draaitafel of in de cd-speler.

Vorig jaar november zag ik de Specials optreden in Tivoli/Vredenburg in Utrecht, een optreden dat diepe indruk op me maakte en waar ik dagenlang van nagenoten heb omdat de essentie van deze band nog staat als een huis: die typisch Engelse mix van punk, pop en ska met messcherpe maatschappij-kritische teksten waarin toch ruimte is voor relativering en een vrolijke noot.

Met de kerstverlichtingsgekte was het dit jaar wat minder dan de afgelopen jaren, dacht ik. Onder aanvoering van SBS6 moet Nederland jarenlang tijdens Kerst vanaf de maan te zien geweest zijn. Maar het lijkt wel of de klimaatneutraliteit en de duurzaamheid die veel mensen nastreven er voor gezorgd hebben dat het nu allemaal een paar tandjes minder gaat.

Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen op die regel. Een daarvan trof ik gisteren aan in Zuid-Holland, in het dorpje Rozenburg. Ik raakte er (bijna) sprakeloos van. En niet alleen vanwege de verlichting.

Even eruit geweest vandaag, na een paar dagen volop binnen zitten. Stuk gewandeld op het Deltapad, tussen  Brielle en Rozenburg. Volgens de af en toe vrij opdringerige assistent van Google Foto’s zag dat er zo uit.

Was een goeie tip van vriend en collega Leon: een geheugenkaart met wifi aan boord voor in een spiegelreflexcamera.

Foto’s die je met die camera maakt worden dankzij die wifi-verbinding automatisch gekopieerd naar je gsm – als je de bijpassende app tenminste geïnstalleerd hebt.

Erg handig. Op de foto overigens ook de adapter die ik voor mijn Canon-camera nodig heb, noodzakelijk om de sd-card in de cf-sleuf te laten passen.

Nooit geweten dat Bob Dylan een broer is van Coen Dillen, de oud-PSV’er. Maar volgens cabaretier Rob Scheepers is dat toch echt het geval. Vanmiddag naar zijn nieuwjaarsconference geweest in het Annatheater. Hilarische momenten,  goeie humor en een paar onverwachte wendingen.  Naar een panda – een moddervette niksnut – kijk ik na vanmiddag op een hele andere manier.

Waterschap Aa en Maas heeft er heel wat van onze peperdure waterschapsbelasting aan opgemaakt. Maar het resultaat mag er zijn. De Bakelse Aa bij Dierdonk meandert als nooit tevoren. En op de oevers van dat stroompje is het goed wandelen op een kalme zondagochtend.

Hij is maar al te trots op deze zin, mijn ED-collega Rob. Omdat het inderdaad een mooie zin is en vooral ook omdat Rob gewoon een leuke vent is, roep ik ’em graag uit tot zin van de dag.

Regelmatige lezers van dit weblog weten dat wij vaak wandelen. Op het GR5, van Maastricht naar Nice in zuid-Frankrijk. Op het Deltapad en het Kustpad, van Sluis naar Delfzijl. En in de buurt van of in Helmond zelf.

Af en toe stuiten we onderweg op obstakels; paden vol modder, paadjes waar het onkruid tot aan onze oksels staat en ander relatief ongemak. Vervelendste zijn omgevallen bomen die de weg versperren. Maar gelukkig hebben ze daar iets op gevonden: de kettingzaag.

Niet dat wij die doorgaans een op zak hebben, hoor. Maar de wandelaars voor ons op dit stukje GR5 – waar we afgelopen mei liepen – kennelijk wel. Dank nog daarvoor.