De Eindhovense gemeenteraad is zojuist begonnen met bespreken van het verbouwingsplan voor zwembad de Tongelreep. Met voor de verandering deze keer weer eens overvolle publieke tribune, vol met zwemmers en leden van de Eindhovense zwemverenigingen.
Een avondje wave-plaatjes draaien samen met Geert in Lokaal. Lekker hard.
Zo is dat.
Onze wekker, die heb ik maar uit het raam gegooid. Die hebben we de komende maanden toch niet nodig. Want sinds een paar dagen begint om zeven uur stipt het werk aan de nieuwbouw van het Knippenberg College hier in Helmond
En ook al vindt dat werk plaats op anderhalve kilometer afstand van ons huis, we horen het erg goed. Sterker nog: we voelen het zelfs goed. Dat monotone gedreun van die heipalen.
Enfin, we zijn in ieder geval op tijd wakker. Maar wel wat humeurig.
In de Eindhovense politiek is de tweede seizoenshelft ook begonnen. De aftrap was met de stand van zaken in het sociaal domein – waar alles kennelijk goed gaat nu.
Vervolgens gaat de gemeenteraad van Eindhoven verder met een – wat heet – ‘blik op de wereldeconomie’. Bezien vanuit Eindhovens perspectief.
Overdag ook al? Van Helmond naar Eindhoven!
Klinkt interessant, dacht ik op het eerste gezicht, zo’n overbruggingsbaan. Totdat ik het bericht nog eens goed las.
Niks uitboemelen. Nee, dit is een tijdje langer doorwerken voor minder salaris onder het mom van de overgang naar het pensioen wat geleidelijker laten verlopen.
Okay, de winters zijn er lang en koud en de nachten donker en eveneens lang. Maar daar staat binnenkort dan ook wel wat tegenover.
Natuurlijk, het blijft speculeren en in de politiek is alles mogelijk, hoe gek je het ook bedenkt. Maar naar mijn inschatting is de kans klein dat de Eindhovense burgemeester John Jorritsma in de loop van dit jaar naar Den Haag vertrekt.
Dat heeft in de eerste plaats te maken met Jorritsma zelf: hij heeft het goed naar zijn zin in Eindhoven, zei hij in een uitgebreid en persoonlijk getint interview dat ik met hem had in september, exact halverwege zijn huidige Eindhovense ambtstermijn. En hij is vooral ook naar Eindhoven gekomen vanwege zijn kinderen en kleinkinderen die verspreid over Brabant wonen.
Daarnaast spreekt de formulering die de Telegraaf kiest om te melden dat Jorritsma in de race zou zijn boekdelen: de (anonieme) bron van deze krant zegt dat de Eindhovense burgemeester de Haagse klus wel aan kan omdat hij in Eindhoven al de nodige ervaring heeft opgedaan met problemen op het gebied van openbare orde.
Dat is nog iets anders dan dat Jorritsma in de race is of door zijn partij als kandidaat wordt voorgesorteerd. Maar dat wil natuurlijk ook weer niet zeggen dat dit níet het geval is. Nogmaals: het blijft politiek.
Dat Jorritsma nu genoemd wordt, is overigens iets dat wel wat zegt: het geeft aan dat hij in Haagse een goede naam heeft opgebouwd, de afgelopen jaren. Eerst als commissaris van de koning in Friesland, en sinds september 2016 als burgemeester in Brainport.
Behalve dat het ongetwijfeld zijn ijdelheid streelt – niets menselijks is ook een burgemeester vreemd – is dat voor de stad Eindhoven en de regio Zuidoost-Brabant zonder meer een goed teken. Dat betekent dat we de daar vaste voet aan de grond hebben.
Nee, de Eindhovense politiek gaat het nieuwe jaar bepaald niet zorgeloos in. De komende maanden komen er nog een paar hete hangijzers aan bod.
Blijft een heerlijk nummer van een lekker onorthodox gezelschap.
Geen vuurwerk afgestoken, en toch een motorkap vol met de restanten van knallers. Maar klagen daarover doe ik niet hoor. Vergeleken met wat er elders in het land aan verschrikkelijks gebeurd is, verdient dit niet eens de term ‘peanuts’. Door die gebeurtenissen heb ik me gisteren aangesloten bij het groeiende kamp van voorstanders van een vuurwerkverbod, althans van een een verbod op knalvuurwerk.
We begonnen er vijf jaar geleden aan, aan het overbruggen van de ongeveer 400 wandelkilometers die Sluis in Zeeuws-Vlaanderen scheiden van Den Helder in de Kop van Noord-Holland.
Afgelopen weekend hebben we die tocht in zo’n 25 langere en kortere delen (eerst het Deltapad, daarna het Kustspad) voltooid, en bereikten we het voorlopige einde deze wandelroute. Die moet eindigen in Oost-Groningen, en zal ons de komende tijd over vijf Waddeneilanden voeren.
Dat is op logistiek gebied gezien inderdaad opnieuw een uitdagende operatie, maar wel een noodzakelijke. Door onderhoudswerkzaamheden is de Afsluitdijk sinds afgelopen zomer namelijk een paar jaar afgesloten voor wandelaars en fietsers.
Màn, wat speelde Bo Diddley toch een partij gitaar zeg! Geweldige live-versie van het nummer Hey Bo Diddley. Al ontgaat het me volledig waarom de dame rechts een gitaar in haar handen heeft – behalve dan om er stijlvol mee te dansen. En werkt het gekrijs van het publiek me enorm op de zenuwen.
Mooi verhaal vandaag in de Volkskrant van Gijsbert Kamer over de lp/cd London Calling van The Clash uit 1979. Volgens Kamer is dat een geweldige plaat, en dat ben ik helemaal met hem eens. En niet alleen omdat The Clash nog steeds een van mijn favoriete bands is, vooral ook omdat er een paar van mijn all-time favorites op staan, zoals de titelsong en de Guns of Brixton.
De eerlijkheid gebiedt me wel te melden dat het na 1979 nog een paar jaar geduurd heeft voordat ik er achter kwam dat deze elpee een rijkelijk gevulde muzikale schatkamer is: de muziek op London Calling past immers niet in het drie-akkoordenschema van de punkrock waarmee de groep een paar jaar eerder naam maakte. En in 1979 zelf was ik daar nog niet aan toe.
Blijft een rare plek voor een plee, de trappenhal. Al zal het vast wel gezellig zijn, zo naast elkaar zitten. Als je er van houdt tenminste. #eindhoven #strijps
Factchecking bij de New York Post: de brief van Donald Trump aan Nancy Pelosi. Geweldige vorm van journalistiek, dit.
Niks mis mee hoor, met dit nummer en met deze uitvoering. Maar het is toch wel een klein beetje over de datum.
Lee Perry op zijn best, ergens diep in de jaren zeventig. Alles ging destijds uit de kast in zijn Black Ark Studio in Kingston, Jamaica. Heerlijk, nog steeds.
Zeer lezenswaardig verhaal bij Frankwatching over de risico’s van nieuwe technieken om nepfoto’s en -video’s die niet van echt te onderscheiden zijn, met alle mogelijke gevolgen van dien. Wat me het meest aanspreekt in dit betoog, is dat in dit soort tijden er meer dan ooit behoefte blijkt te zijn aan de waarheidsgetrouw opererende traditionele media.
Opgeduikeld op de afdeling vergeten vedettes
Teruggebracht tot de essentie – zonder discobeat, blazers en jachtig tempo – blijkt dit gewoon een ijzersterk nummer te zijn.
Even uitwaaien op een van de mooiste plekjes van Nederland: het Geuldal bij Epe. Gelukkig hoef je daar niet zelf na te denken waar je een foto moet maken.
Een lekker reggaenummer om de week mee af te sluiten. (Al duurt dit nummer net iets te lang)
Het lijkt erop dat het bestuur van de Eindhovense amateurvoetbalclub Wodan een achterhoedegevecht aan het voeren is. Niemand lijkt het verzet tegen opheffing van de club nog te steunen. Aan de andere kant: natuurlijk is het ook logisch dat deze mensen vechten voor hùn club. Dinsdag zal blijken hoe de Eindhovense gemeenteraadsfracties er over denken. Lees hier het verhaal online.
Wat een bizar verhaal dit, zeg. Twee mannen die te hulpen schoten bij de recente terreuraanslag op de London Bridge blijken beiden een moord op hun geweten te hebben.
Gespot op het Eindhovense Stadhuisplein: een luxe werkplek, in het volle zicht van het winkelend publiek en met uitzicht op het stadhuis. De werkplek bevindt zich bovendien in een riant maar leegstaand kantoorpand.
Het zag er mooi en ietwat mysterieus uit, vanochtend: zwembad De Wissen in Helmond
Laten we wel wezen: de boodschap op zichzelf is niet eens zo heel opvallend meer. Maar dat-ie deze keer uit de mond van een VVD-wethouder komt, dat is natuurlijk wél opmerkelijk.
Weblog 