Benieuwd hoe de originele versie klinkt van I’ve Got My Mind Set On You, bekend gemaakt door George Harrison? Of nieuwsgierig naar hoe het origineel klinkt van The Fire Of Love van de Gun Club? Of wil je weten waar The Cramps de mosterd haalden? Een paar reggae-knallers er tussendoor, een floorfiller van Fugazi en tegen het einde een killer van Tom Jones? Luister hier naar Sixty Minutes, home-made met Virtual DJ.
– Posted using MobyPicture.com
Een tijdje geleden hield ik hier al eens een vurig pleidooi voor de nieuwe cd van Tom Jones, Praise & Blame, waarin hij zich waagt een aantal blues-klassiekers.
Absoluut hoogtepunt van die cd is – wat mij betreft – het nummer ‘Burning Hell’, dat in de versie zoals Jones het zingt helemaal niet zou misstaan op het repertoire van mensen als Nick Cave, Tom Waits en Johnny Cash.
En dat is een groot compliment aan het adres van een zanger uit Wales die vooral bekend is van hits als ‘Delilah’ en ‘Green Green Grass Of Home’, maar die met ‘Sex Bomb’ en ‘Kiss’ – twee hele mooie covers – al bewees dat-ie veel meer in huis had dan wat zoetgevooisde mainstream muzak.
Conclusie van het liedje ‘Burning Hell’ is trouwens ook heel geruststellend. Als er geen heaven bestaat, dan bestaat er uiteraard ook geen burning hell. Dat is goed nieuws voor alle zuipers, snuivers, hoerders en snoerders onder ons.
‘n Boeiende dag achter de rug.
Vanochtend twee uur teruggeblikt met de Helmondse CDA-politicus Pieter van Geel op zijn jaren in Den Haag. En vanavond meer dan anderhalf uur lang gepraat met drie Helmondse lijsttrekkers bij de komende verkiezingen voor Provinciale Staten, Ruud van Heugten, Annegien Wijnands en Paul Smeulders.
Leverde een aardige inkijk op in politiek op heel andere niveaus dan ik in mijn dagelijkse werkzaamheden veelal tegenkom, en in de manier waarop deze vier personen hun werk beleven.
Tussendoor ook nog getracht de vinger aan de pols te houden bij de Nero’s van het ED in hun tijdelijke radiostudio in de Heistraat. Na een goede eerste uitzending gisteren volgde – als ik alle berichten mag geloven, en dat doe ik bijna blind – opnieuw een prima uitzending.
Twee kanttekeningen daarbij:
1. Het is moeilijk Heistraatbewoners en masse de studio in te krijgen, en hen lekker mee te laten praten. Kennelijk is de drempel voor velen nog te hoog.
2. Het is ook moeilijk gesprekspartners te vinden buiten de – voor doorgewinterde Helmonders – geëikte kanalen van gemeente, ondernemersvereniging en opbouwwerk over de ontwikkelingen in zo’n straat. Veel mensen die daar niet aan gewend zijn deinzen terug voor live-radio, voor een microfoon en de spanning die zo’n apparaat met zich meebrengt.
Die beperkingen in acht nemend vind ik echt dat deze vijf derde-jaars studenten erg goed doen.
Inderdaad, nogmaals de ED-Nero’s, maar nu met een iets betere foto én wat
meer Nero’s erop.
Maandag beginnen de derde jaars Fontys-studenten die meedoen aan het Nero-project van het ED (en het BD) aan hun dagelijks radio-uitzendingen vanuit de Helmondse Heistraat: een week lang, elke dag van 12.00 tot 12.45 uur. Te horen via de website van het ED en via Stadsradio Helmond.
– Posted using MobyPicture.com
Laarbeek heeft een nieuwe burgemeester: Hans Ubachs.
Heeft iemand zich ooit afgevraagd wat er met de Happy Mondays is gebeurd? Ik wel. het antwoord kwam ik hier tegen.
Deze eendenmoeder is een wel heel strenge opvoedster.
Een nieuw geluid in de discussie over het het Helmondse BZOB: oud-wethouder Sjef Jonkers mengt zich in de discussie: zie hier.
Er wordt nog steeds flink gewerkt aan de bouw van de waterburchten in de wijk Suytkade. Een is er bijna klaar, de tweede is in aanbouw.
Een eindje verderop staan nog wat restanten van vergane glorie, de laatste sporen van de bedrijvigheid die decennia lang in dit nieuwe woongebied de boventoon voerde. Langzaam maar zeker verdwijnen die sporen.
Ook deze leegstaande bedrijfshal verdwijnt onder de slopershamer. Om straks plaats te maken voor – als het doorgaat – een zogenoemde culturele hot spot, met Cacaofabriek, Lakei en Filmhuis.
Voor de fans van New Kids: de terugkeer van de happy house. Via VK Mag. Turbo
Hallo tieners, met name mijn éigen tieners: willen jullie dit even heel goed lezen: hier, dus.
Indrukwekkende foto’s van de Watersnoodramp, bij BN/DeStem: http://tinyurl.com/3ye6p8s
Leuk concert van de Bone Machine, gistermiddag in de Velvet Lounge aan de Steenweg: liedjes van onder andere Tom Waits en Nick Cave in een Helmonds jasje, met een hoofdrol voor een immens grote slapping bass.
“Wat leuk om al die ouwe knarren weer eens te zien”, zei iemand naast me boven haar biertje. Ze doelde daarbij op al die in de zaal verzamelde kroegtijgers die de laatste tijd hun draai in de Helmondse horeca maar moeilijk konden vinden, en die nu hopen dat ze bij de Velvet een nieuw onderdak gevonden hebben.
Een tijdje zitten spelen met het programma Virtual DJ. Daar kun je plaatjes mee draaien, dat spreekt voor zich.
Je kunt ook een opname maken van de muziek de je draait, en die vervolgens in MP3-vorm op internet zetten. Leuk om eens uit te proberen. Hier staat een uurtje muziek uit mijn redelijk uitgebreide en zeer gevarieerde collectie. Voor de liefhebber van van alles wat. En hierboven de playlist.
Op deze foto is te zien: de fotograaf, weerspiegeld in een etalage waarachter een enorme berg puin ligt. Eveneens in de weerspiegeling: de westkant van de Markt in Helmond. En een dikke streep restanten van plakband op een winkelruit.
Mijn aandacht werd getrokken door de stapel puin in het lege winkelpand – een van de vele op dit moment in het Helmondse centrum. Ben benieuwd waar al die stenen en brokken stucwerk vandaan komen. En vooral hoe lang alles blijft liggen. Want een nieuwe huurder is nog lang niet in zicht.
Het idee is leuk: bomen in grote bloempotten op de Kasteel-Traverse. En in de zomer ziet het er ook erg leuk uit.
Maar nu in de herfst de bladeren in rap tempo vallen, oogt het toch wat minder. De ene na de andere haagbeuk valt er kaal. Ik ben bang dat het in de winter erg doods oogt. Extra doods, zou ik zelfs zeggen.
Dit is een van de zijwanden van de Plaza Mayor in de Spaanse stad Salamanca. De foto is afgelopen zomer gemaakt, in de loop van aangenaam lome avond op een terrasje op dit magnifieke plein – na de Piazza del Campo in het Italianse Sienna het mooiste dat ik ken.
Ik heb deze foto onder het stof vandaag gehaald omdat ik bezig was met bestuderen van wat tips, trucs en regels voor het maken van foto’s. Een van die tips was namelijk dat je moet werken met langzaam naar achteren, in de diepte verdwijnende lijnen.
Die truc had ik zelf al ontdekt. Via mijn Flickr-pagina heb ik me zelfs al aangesloten bij een speciale groep rond dit thema, Vanishing Points genaamd en hier te vinden.
En daar hoort deze Salamanca-foto uiteraard ook bij.
– Posted using MobyPicture.com
Niet alleen in Brandevoort doen ze aan Halloween, ook de binnenstad heeft dit griezelfeest ontdekt. Net even wezen kijken, voor het werk. Angstaanjagend!
In de auto op weg naar huis, dwars door de Heistraat. Cd’tje aan, snel wat saaie liedjes doorspoelen.
En dan klinkt opeens ‘Hollywood’ van de Red Hot Chili Peppers. Waauw. Helemaal vergeten hoe goed dit liedje van hun tweede elpee uit – ongeveer – 1986 ook al weer was. Het spettert aan alle kanten, minutenlang. Zelfs het origineel (van de Meters, met een paar Neville Brothers erin) was niet zo geweldig.
Ik moest even nadenken wat hij er mee bedoelde: een restbeperking. Maar dat bleek al snel.
Een kennis is onlangs op een oversteekplaats omver gereden door iemand die door het rood licht reed. Hij liep daarbij twee gebroken benen op. Inmiddels gaat het gelukkig weer goed met hem, zei hij toe hij net belde voor iets zakelijks. Hij hinkt alleen nog beetje.
En volgens de dokters zal hij daarmee moeten leren leven. Met die restbeperking.
Het nieuws is al een halve dag oud dus nieuws is het niet meer. Maar triest is en blijft het wel dat de Cool Ruler is overleden. Op 59-jarige leeftijd, aan kanker, in zijn woonplaats London.
Eerlijk gezegd was ik Gregory Isaacs een beetje vergeten. De muzikale prestaties van deze Jamaicaanse zanger waren in de loop der jaren immers steeds minder boeiend geworden.
Vreemd. Want in de jaren tachtig was hij een van de populairste zangers onder de velen die er op Jamaica rondliepen. Hits als Lonely Lover, Cool Ruler Come Again en All I Have To Give Is Love klinken nog steeds als klok. En niet alleen vanwege het universele thema dat hij in zijn teksten aansnijdt.
Zijn mooiste nummer is wat mij betreft nog steeds Night Nurse, ooit vakkundig verkracht door Simply Red.
‘Tell her it’s a case of emergency
There’s a patient by the name of Gregory’
Het was even wennen, vanochtend: voor het eerst sinds maart van dit jaar moest ik het ijs van de de ruit van mijn auto krabben. Dat levert toch weer snel een minuut of vijf extra werk op, in het strakke ochtendschema.
Morgen daarom maar vijf minuten eerder opstaan.
Dit tekent Het Parool vandaag op:
AMSTERDAM – Hoofdcommissaris van politie Bernard Welten noemt het onbegrijpelijk dat pizzakoeriers nog contant geld bij zich hebben. Het risico op beroving wordt daardoor sterk vergroot.
Niet om het een of het ander: maar is dat niet de omgekeerde wereld? Is het niet gewoon zo dat pizzakoerierberovers met hun jatten van het geld van de pizzakoerierberovers moeten afblijven?
Op weg van Spa naar Stavelot afgelopen zondag – tijdens een GR5-etappe – passeerden we velden, weiden, graslanden, bosjes, heide en wat al nog niet meer.
Hoogtepunt van de wandeling was de entree van Stavelot. Die werd gevormd door een pikdonker tunneltje onder het spoor door, een tunnel met aan de ene kant een beekje en aan de andere kant een twee tegels breed stoepje.
Tunnel? Toen we er uit kwamen en omkeken leek het meer op een riool.
– Posted using MobyPicture.com
Vandaag gemaakt bij Tuincentrum Coppelmans in Mierlo-Hout. Op de kop af nog twee maanden, en dan is het kerstmis. Maar je kunt nooit vroeg genoeg beginnen met de kersthows.
En bij de ingang staat heel trots een bordje: elke week worden er nieuwe artikelen aan onze kerstshow toegevoegd.
Even een stapje terug in de tijd. Een jaartje of zevenenveertig, schat ik. Want wanneer deze foto precies is gemaakt, dat kon ik niet achterhalen.
Ik kwam deze foto van mezelf tegen toen ik bij mijn ouders foto’s aan het verzamelen was voor een boek ter gelegenheid van hun 50-jarig huwelijk dit voorjaar. Sindsdien zit ik – puur uit sentimentele overwegingen – regelmatig naar die oude foto’s te kijken. Naar de dingen die voorbij zijn gegaan, zogezegd.
Waar de foto is gemaakt, weet ik inmiddels wel. In Breda, op het balkon van de statige villa-in-een-rij aan een even statige laan met mooie grote bomen. Van dat huis hadden mijn ouders de eerste verdieping gehuurd, totdat ze in 1965 naar Helmond verhuisden.
Op een pagina van de vorige versie van mijn weblog houd ik een blog bij van de etappes die wij wandelen van het GR5. Dat is het Grande Randonnée nummer 5, en dat loopt van Kanne, net over de grens bij Maastricht in Belgie, tot aan Nice in Zuid-Frankrijk. Dat wandelpad is 2500 kilometer lang.
Eigenlijk begint het pad in Hoek van Holland, maar wij hebben eerst het Pieterpad gelopen, van Pieterburen in Groningen tot de Pietersberg bij Maastricht. En we lopen het pad niet in één keer helemaal af, we doen het in bescheiden etappes en met fikse tussenpozen.
Afgelopen weekend hebben we in Spa overnacht en weer twee wandelingen gemaakt. Mijn spieren doen er nog zeer van.
Ze hadden ons minuten van tevoren al ontdekt. We hoorden ze aan de andere kant van de heg denderen, in de richting van de hoek van het weiland waar wij langs moesten. Door de gaten in de heg zagen we ze hoe ze zich stampend een weg baanden door het kletsnatte, malse groene gras.
Bij de hoek van dat weiland aangekomen, moesten we de koeien in deze uithoek van de Ardennen – ergens tussen Spa en Stavelot – teleurstellen. We hadden geen eten bij ons. En we kwamen ze niet melken.
We zagen ze denken: wie zijn toch die twee kaaskoppen. Kletsnat, doorweekt, hongerig, met stramme benen en wandelschoenen aan de vermoeide voeten en ook nog eens met een rugzak omgehangen? Wat doen die hier?
Op dat moment een hele legitieme vraag!
Weblog 