Category: Uncategorized

Omdat het leven ook af en toe zijn serieuze kanten heeft vandaag maar een keer een ernstig muziekje.

Als het vandaag, morgen en woensdag dan toch het feest van de democratie is, dan geven we er ook meteen maar een vrolijk tintje aan.

Het ziet er uit alsof de eerste asperges van de koude grond hier – aan de rand van Dierdonk – elk moment kunnen worden geoogst. Maar schijn bedriegt. Wie heel goed kijkt ziet linksachter een kachel staan die de grond verwarmt waarop ‘witte goud’ groeit. Zo heel koud is die grond van dit weiland langs de Bakelse Aa dus ook weer niet.

Gisteren al aangekondigd, vandaag in de krant.

Die lange omleiding in de weg N279 om Dierdonk heen, door de Bakelse Beemden, komt die er nog wel? Die vraag spookt al sinds dinsdagmiddag door mijn hoofd. De Raad van State geeft er binnen twee weken uitsluitsel over. In de krant van donderdag breek ik zelf alvast even het hoofd over die vraag.

De verveling slaat af en toe in volle hevigheid toe doordat de coronacrisis maar blijft duren. Om de saaiheid van het leven te lijf te gaan en om het gemis van onze gebruikelijke stedentrips te compenseren, heb ik onlangs de boeken van detective-schrijfster Donna Leon weer eens van de plank gehaald en afgestoft.

Een voor een en chronologisch herlees ik nu de avonturen van commissario Brunetti. En dat helpt inderdaad tegen de sleur. Maar daarentegen voedt dit het gemis van rondlopen in steden als Venetië juist volop.

Een klassieker, deze elpee van The Lounge Lizards, uit 1981. Ik dacht er aan toen ik dit weekend een interview las met deze man: John Lurie, oprichter van de band. Hij geeft nu á la Bob Ross op tv een cursus schilderen, zo blijkt.

BTW: Een van de nummers op deze elpee, een cover van de evergreen Harlem Nocturne, heb ik in de jaren dat ik plaatjes draaide in Lokaal42 vrij consequent gebruikt als openingstune. En het is ook een mooi liedje om een nieuwe lockdownthuiswerkweek mee te beginnen.

Prachtige fotoserie wederom bij The Guardian, deze keer van de hand van de Schotse fotograaf Robert Blomfield. Toevallig terug gevonden foto’s van het leven op straat in Schotland.

Mooi voorbeeld staat hierboven: het centrum van Edinburgh. Dat er in het zonnetje (op een foto die ik daar een paar jaar geleden maakte) ongeveer zo uitziet:

Weer eens heel wat anders dan discussies in het gemeentehuis en minstens net zo boeiend: een verhaal over het leefgebied van de das in Milheeze. Hierboven met foto van fotograaf René Manders. En hieronder mijn foto van het gebiedje waar de dassen rondlopen, ‘s nachts.

Een vrolijk filmpje op een somber ogende dag. Ooit eens gevonden op You Tube: een clipje van Mexikan Sound System, opgenomen in 2014 – toen er nog festivals waren – en in al zijn onbeholpenheid (check de technici die al aan het afbreken zijn) zeer aanstekelijk.

Prachtige, zeer filosofische en bijna melancholieke Zin van de Dag, gisteren in NRC. In een necrologie van de voormalige hoogleraar middeleeuwse geschiedenis Peter Raedts.

Het voordeel van een iets latere lunchwandeling dan net na lunchtijd? Dat er dan helemaal niemand anders in de Bakelse Bossen lijkt rond te lopen.

Iedereen heeft dit boek al tijden uit en iedereen kent Bart van Loo al jaren als een boeiende verteller. Dat is het nadeel als je zoals ik nooit naar De Wereld Draait Door hebt gekeken omdat je hyperventilatie krijgt van het hoge verteltempo van de presentator.

Maar dat neemt niet weg dat De Bourgondiërs een zeer interessant en indrukwekkend boekwerk is, omdat het een voor mij nieuw licht werpt op de geschiedenis van De Lage Landen. Feitjes die ik kende van de geschiedenislessen van de basisschool en de middelbare school worden mooi in perspectief gezet.

Bovendien, en dat is niet onbelangrijk, staat er ook een hoop in het boek over schilder en huisfavoriet Jan van Eyck. En dat is simpelweg sowieso niet te versmaden.

Nou is het leven deze week op de kop af precies een jaar al heel erg saai vanwege u weet wel wat. Maar dit weekend bedacht ik dat het leven er de afgelopen weken alleen nog maar saaier op geworden is.

Waaraan dat ligt? Ik heb er de hele zondagmiddag over zitten piekeren, zonder resultaat. Maar vanochtend zag ik plotseling in de krant de reden. Er zit een andere president in het Witte Huis in Washington.

Wat die president doet zal allemaal ongetwijfeld heel belangrijk zijn, maar saai is het wel. In vergelijking met zijn voorganger tenminste. Deze gedacht zorgde er niettemin voor dat ik die saaiheid plotseling als weldadig ben gaan ervaren.

En wij af en toe maar mopperen dat er hier in Nederland lelijke gebouwen neergezet zijn in de jaren zeventig en tachtig. In Bulgarije kunnen ze er ook wat van, zag ik vanochtend in de Volkskrant.

Dit is een monument uit de communistische tijd dat kennelijk gerestaureerd wordt. Ik vind het vooral een betonnen versie van een vliegende schotel, ontworpen door iemand die ooit zijdelings een blik op het Evoluon geworpen heeft.

Maar eerlijk gezegd: in al zijn lelijkheid heeft het ook wel weer iets moois.

Even wat afwisseling tijdens deze doodsaaie coronalockdowndagen-, weken en maanden: een wandeling door de Dierdonkse bossen met de familie – alleen onze schoonzoon ontbreekt. Hij stond elders op de schaatsen, en dat nemen we hem niet kwalijk. Integendeel. Je bent een Fries of je bent het niet.

Dit boek gisteravond weer eens uit de kast getrokken. Aanleiding was uiteraard de documentaire in Andere Tijden over Jules de Corte. Het was een zeer interessante documentaire, ook al gingen de makers hier en daar wel met erg grote passen door zijn leven heen.

Dit boek met teksten van de in Deurne geboren muzikant, componist en dichter heb ik sinds in 2008 in de kast staan, naar aanleiding van de onthulling van een gedenkplaquette voor De Corte in Helmond, de plaats waar hij jarenlang woonde. (Voor meer daarover: zie hier).

Binnenkort, na de lockdown, toch maar eens een keer gaan kijken of die plaquette er nog hangt.

Maar liefst een hele pagina nieuwe centrum Gemert, vandaag op de voorpagina van het Helmond Plus-katern. Ik ben benieuwd wat er uiteindelijk uitkomt als nieuwe locatie voor het Gemertse Cultuurhuis.

Nieuwe telefoon sinds anderhalve week, en dat is altijd even wennen. Het is een telefoon met een zelfdenkende camera geworden kennelijk.. Deze foto trof ik er vanochtend op aan. Ik heb hem niet zelf gemaakt tenminste. Maar het is wel een intrigerend plaatje.

De afgelopen jaren heb ik ze van een afstandje gevolgd, de discussies over uitbreiding van veestapels en de bouw van megastallen. Sinds kort zit ik er tot over mijn oren in, beroepshalve tenminste. Lees hier de online-versie van het dit verhaal over de huidige discussie in Gemert.

Na alle hectiek van de afgelopen dagen vandaag even de natuur in, een wandeling over de Grotelse Heide langs de Esperloop. Prachtig gebied, zeker in dit jaargetijde. Met een laaghangende zon en nog een dun laagje sneeuw.

Tsja, dat was te verwachten. Catalogus van een tentoonstelling in de National Gallery in London rechtstreeks bestellen, dat zit er voorlopig niet. Met dank aan de Brexit. De vraag is ook hoe lang ‘temporarily’ is. En er zelf in London even een scoren kan niet vanwege de coronacrisis. Soms zit het niet mee. 😉

Prachtige film, The Hudsucker Proxy (1994) van Ethan en Joel Coen, van wie ik het oeuvre in deze doodsaaie lockdown-weken maar weer eens aan het bekijken ben. In chronologische volgorde, je moet wat.

Hilarisch in de film is de manier waarop het opportunisme (en cynisme) in het bedrijfsleven wordt verbeeld. Ook deze scene is heel bijzonder. Een doorsnee redactievergadering op een doorsnee krant (zoals de onze) buiten coronatijden is er helemaal niets bij.

Mooi ook dat de redactiechef ook dan al, in 1958, op zoek gaat naar de ‘human angle’ in verhalen, naar de mens achter het nieuws zogezegd. Ook dat is dus van alle tijden.

Vermoedelijk was het ergens halverwege de jaren negentig dat ik beroepshalve bij Johan Verschuuren stond, in zijn volkstuintje aan de zuidrand van Aarle-Rixtel. Geen idee meer wat de aanleiding was. Het verhaal dat dit gesprekje voor de krant opleverde, kon ik donderdagavond laat nergens meer terugvinden, toen ik zijn necrologie wilde gaan schrijven.

Net als het boekje met weerspreuken dat Johan voor me klaargelegd had, als cadeautje na afloop van het interview. Hij was aardig, vriendelijk en toegankelijk – en ook een beetje ijdel. Maar wie is dat niet. Dat boekje moet hier thuis op zolder nog ergens tussen andere boeken liggen. Toch maar eens opzoeken.

De Automotive Campus in Helmond gaat deze zomer over in andere handen, tekende ik woensdag op uit de mond van de Helmondse wethouder Serge van de Brug. Lees hier een iets uitgebreidere versie van dit nieuwsverhaal.

Iedereen had dit boek kennelijk al gelezen, behalve ik. Er is in de Tweede Kamer zelfs al eens uitgebreid over gediscussieerd, zag ik. Maar dat zijn niet de redenen dat ik ‘Fantoomgroei’ van Sander Heijne en Hendrik Noten ben gaan lezen tijdens de afgelopen kerstvakantie.

Nee, dat was omdat ik uit de recensies had begrepen dat in dit boek haarfijn aangetoond wordt dat er grenzen zijn aan de veronderstelde zegeningen van de vrije markt.

En dat er een overheid nodig was, is en blijft om de gemeenschappelijke belangen te behartigen. (En om er voor te zorgen dat de onevenredig grote scheefgroei van welvaartsverdeling de komende jaren maar door blijft gaan.)

Vandaag weer een nieuwe gastcolumn, van huisgenote D. Over rugpijn, pijn in de rug oftewel de Helmondse ziekte: ping in minne rug. .

“Wie bepaalt eigenlijk of ik een doorverwijzing naar het ziekenhuis krijg?”, vroeg ik enigszins pedant aan mijn nieuwe huisarts. “Ik dus”, zei ze, net zo pedant en natuurlijk kreeg ik ‘m niet. Ik kreeg wel een recept mee voor een halve kruiwagen pijnstillers, het adres van een fysiotherapeut en de mededeling dat ik terug mocht komen als dat allemaal geen baat had.

Lees hier verder.