Images

Natuurlijk, brutalisme is een fraaie vorm van architectuur. Daar ben ik na jaren van scepsis inmiddels wel van overtuigd geraakt.

Maar niet alles van beton is meteen mooi. Deze anonieme flats in een anonieme stad in een anoniem Oost-Europees land, daar straalt in mijn ogen toch wel de troosteloosheid van af.

Het is van de leukste attracties in London, de voettunnel onder de Theems tussen Greenwich en het Isle of Dogs in de Docklands. Gratis en weinig toeristen bovendien, Gebouwd eind negentiende eeuw en er lijkt sindsien weinig aan gedaan. Bijna elke keer als we in London zijn, lopen we er wel even doorheen. En het blijft leuk.

Laatst naar een documentaire gekeken over het leven van de Amerikaanse graffiti-artiest Keith Haring, veel te jong overleden trouwens. Maakte mooi werk. Deze tekening bijvoorbeeld, uit 1989, heeft nog steeds een sterke zeggingskracht.

In het gemeentehuis in Gemert-Bakel gaan de lijsttrekkers van de zeven politieke partijen die volgende week meedoen aan de lokale verkiezingen maandagavond met elkaar in debat. Het debat is live op tv te volgen bij de lokale Gemertse omroep Centraal is.

Toen ik deze foto zag op Twitter moest ik spontaan aan dit nummer van The Cramps denken:

Kunstenaar Thijs van Kimmenade voelt zich in de kou gezet door het gemeentebestuur van Gemert-Bakel. Ik kan wel met hem meevoelen.

Een speellijstje voor de zondagmiddag.

https://open.spotify.com/playlist/0VnRo1woGhPxaoGLJfP9Wo?si=05477754c81b4fc8

Een heerlijke zaterdagmiddagbesteding, dit. Onbekende fotograaf, onbekende locatie, onbekende dames. Maar wel een mooi foto.

We weten er een mooie puinhoop van te maken, met z’n allen, van de wereld. Maar één probleem hebben we toch maar mooi kunnen tackelen, de afgelopen eeuw.

Is er al een woord voor aan lager wal geraakte oligarchen?

Hoewel wat er momenteel allemaal in de wereld gebeurt te triest voor woorden is, moeten we proberen toch de moed er in te houden. Met humor bijvoorbeeld, zoals in deze cartoon in de Volkskrant.

Je ziet de clou al van ver aankomen. Maar dat neemt niet weg dat ik er smakelijk om moest lachen, om dit Ikje in NRC.

Even absurd als grappig, deze cartoon van Kamagurka uit NRC.

Op Twitter zag ik deze week een hele serie foto’s die gemaakt zijn in 1977 in New York, in de popzaal CBGB’s. Behalve foto’s van de Ramones, de Cramps en Blondie zat ook deze van de Talking Heads erbij.

Ik vind het een prachtige foto – zwart/wit inderdaad – omdat-ie de intensiteit van de muziek van deze band zo mooi weergeeft. Ook natuurlijk een beetje omdat ik al jaren fan ben van deze band, dat spreekt.

De Talking Heads zijn uit elkaar inmiddels, al maakt zanger David Byrne wel nog steeds fraaie muziek. De Cramps zijn gestopt na de dood van zanger Lux Interior. De oorspronkelijke Ramones-leden zijn alle vier overleden. Alleen Blondie bestaat nog, deels in de originele bezetting.

De tijd schrijdt voort. Inderdaad.

Van CBGB’s is trouwens ook niks meer over, zagen we een paar jaar geleden toen we in New York waren. Er zit nu een hippe kledingwinkel in dat pand. Hip was CBGB’s trouwens ook, dat wel.

Even dacht ik de altijd zeer lezenswaardige column van Peter Middendorp in de Volkskrant op een Broodje Aap te zijn gestuit. Maar snel even zoeken op internet leverde snel de bron voor deze kostelijke anekdote op. Het zal dus wel waar zijn.

Rare is alleen dat er nauwelijks andere media zijn die het verhaal ook vermeld hebben, alleen een andere Belgische krant.

Een zoektocht in het Engels levert meer resultaten op. Een aantal Britse kranten brengt het nieuws ook. Daarin staat ook de naam van de suppoost van dit Russische museum, Aleksandr Vasiliev. In een interview met de website Art News geeft hij zelfs tekst en uitleg over zijn daad.

Toch blijft het een beetje wringen: is het waar of is het niet waar, is het verzonnen door een geinponem of niet? Mijn gevoel zegt van niet, al kun je met alleen gevoel natuurlijk geen nepnieuws ontmaskeren.

Interessante reportages in NRC dezer dagen over de gemeenteraden, de gemeenteraadsverkiezingen en de verslaggeving daarover. In dit kaartje wordt weergegeven hoeveel artikelen er de afgelopen vier jaar over de gemeenteraden zijn geschreven.

Al jarenlang schrijf ik zeer regelmatig over gemeentepolitiek, waaronder de afgelopen vier jaar deels over die in Eindhoven en deels die in Gemert-Bakel. En ik herken me niet in het beeld dat dit kaartje opwerpt: gemiddeld drie verhalen per week in Eindhoven en twee per week in Gemert-Bakel.

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik deze graphic niet goed snap. Maar ik heb meer de indruk dat ArtikelPro, dat de gegevens voor deze graphic leverde, niet alle artikelen teruggevonden of meegeteld heeft.

Voormalig zanger Nicky Tesco van de Engelse punkgroep The Members is zaterdag overleden, lees ik hier. Triest nieuws. Hij laat een paar elpee’s met fraaie muziek na. Waaronder het geweldige nummer hierboven. En het even geweldige nummer hieronder.

Toch raar hoe het geheugen af en toe werk. Dit negentiende eeuwse schilderij hangt in The Courtauld Galery in het Somerset House in London. Het is geschilderd door de impressionist Edouard Manet, en was destijds nogal controversieel vanwege het beetje bloot dat er op te zien is.

Maar het enige waaraan ik moest denken toen ik dit schilderij zag afgelopen zaterdagmiddag, was de Engelse popgroep Bow Wow Wow. Vanwege de hoes van hun debuutelpee ‘See Jungle’ uit 1981, waarop een remake van dit beroemde schilderij te zien is.

In London wonen nogal wat Oekrainers, zagen we gisteren en ook vandaag. Er demonstreerden er honderden voor de deur van Blonde Boris, in Downing Street. Hoe de demonstranten denken over Putin laat weinig te raden over.

Dat was al weer even geleden dat wij in London zijn. Om precies te zijn twee jaar en twee weken – net zo lang als de coronacrisis geduurd heeft.

Er is trouwens niks veranderd. Het is nog steeds druk, gezellig en fascinerend. En omdat Boris alles aangrijpt om de aandacht af te leiden aan zijn eigen sores, zijn alle corona-maatregelen sinds donderdag afgeschaft.

Best wel fijn hoor, geen mondkapje meer op.

Voor wie denkt dat Central Park in New York er altijd al zo fraai bijgelegen heeft: zo zag het er uit in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Deze week met veel plezier gekeken naar twee oude Jim Jarmusch-films: Mystery Train uit 1989 (met onder meer Joe Strummer en Screamin’ Jay Hawkins) en Night On Earth uit 1991 (met onder Beatrice Dalle en een fantastische Roberto Begigni).

Twee heerlijke films, waarbij me nu pas opviel wat een belangrijke rol de muziek in beide speelt. Ook leuk zonder de films trouwens, merkte ik vanochtend tijdens het werk.

Het is inderdaad al een wat oudere tekening van Kamagurka. En ergens moet ook nog de uitvinder van de woensdag circuleren (”Ik weet nog goed, het was op een dinsdag”). Maar dat neemt niet weg dat het gewoon een ijzersterkte grap blijft.

Was het een vergissing, of een doelbewuste fout? Je weet het maar nooit met de Mopperaar des Vaderlands, Marcel van Roosmalen – gisteren in zijn column in NRC.

Dat Amsterdam niet het episch centrum van Nederland is, dat weet toch iedereen? Want dat is immers Slochteren in oost-Groningen.

Interessant onderwerp dit, vandaag op de brievenpagina in de Volkskrant. Deze gedachte leeft in sommige kringen al zo’n twee decennia lang, is de kanttekening die ik er wel bij wil maken.

Dat de papieren krant terrein verliest ten opzichte van het digitale nieuws is een feit. Deze ontwikkeling voltrekt zich echter veel langzamer dan werd voorspeld destijds, al lijkt er nu toch wat meer vaart in te komen.

Tweede kanttekening: de behoefte aan nieuws is de afgelopen jaren niet minder groot geworden maar juist alleen maar toegenomen. Dat is wel heel geruststellend.

Geen idee precies waar of wanneer deze foto is genomen die ik onlangs op Twitter tegenkwam. Hij stond in een account dat aan de lopende band foto’s van het Engeland van net na de Tweede Wereldoorlog de ether instuurt.

Wat ik wel weet is dat ik helemaal vrolijk word van deze foto: het plezier en de onbevangenheid die deze jochies en twee meisjes uitstralen, heerlijk.

Niks aan toe te voegen, aan deze aansporing. Jammer alleen dat het regent, anders hadden we buiten kunnen dansen.

Vandaag in NRC.

Ze blijven lastig, spreekwoorden en gezegden. Een vergissing is zo gemaakt, een verhaspeling ligt altijd op de loer en zeker bij geimproviseerde publieke optredens is de kans op een verspreking groot.

Op de perstribune bij tal van politiek bijeenkomsten hoor je als journalist dan ook af en toe de meest rare spreekwoorden voorbij komen.

Eerst twee voorbeelden die me zijn bijgebleven.

Iemand die iets het toefje op de slagroom noemde. Dat zal er ongetwijfeld heel indrukwekkend uitzien. En iemand die wilde dat het adagium ‘gelijke narren, gelijke kappen’ zou worden gehanteerd, duidelijk op het verkeerde been gezet door Helmondse carnavalsvereniging de Narrenkappen.

Donderdagavond hoorde ik ook weer eens een hele mooie: u moet míj het euvel niet duiden. Daar werd ik toch wel even door op mijn verkeerde been gezet, hoor.

Eerder deze week meldde ik al dat ik me heel weinig kon herinneren van de Jim Jarmusch-film Stranger Than Paradise uit 1984. Dat geldt ook voor de tweede film van deze regisseur, Down By Law.

Ook deze film staat een paar decennia later nog als een huis, was mijn conclusie nadat ik ’em had herbekeken. Mooi gefilmd met korrelig zwart/wit-beeld, veel sfeerplaatjes van New Orleans en de moerassen in Louisiana. En een lekker maf verhaal. Heerlijk.