Deke Dickerson is een ‘regular’ op dit weblog inmiddels, gewoon omdat ie heerlijke muziek maakt. Messcherpe gitaar, met veel liefde en respect voor de rijke muzikale historie van de VS.
Hier speelt hij een weergaloos stukje Dick Dale, de koning van de surfgitaar. En Deke doet dat gewoon met zijn duim.
Door veel bands gecoverd, dit nummer van The Clash. Die van de Chicha Libre vind ik heerlijk relaxed, waardoor de revolutionaire boodschap van de tekst trouwens wel nagenoeg helemaal verloren gaat.
In de uitvoering van de Anacondas hieronder is de tekst gemakshalve helemaal weggelaten. Die leidt dan in ieder geval niet af van de fantastisch opzwepende en alarmerende instrumentale uitvoering van deze klassieker.
Prachtig om te zien, deze USSR-posters bij The Guardian. Alleen vraag je je natuurlijk wel af wat er allemaal aan tekst op staat. Hoe zou bijvoorbeeld deze film hierboven heten?
Over kunst en kitsch gesproken (zie het blogje hieronder), daar hebben ze natuurlijk in Spanje niet het monopolie op. Ook in het moederland van de katholieke kerk, in Italië, kunnen ze er wat van. Net als in Frankrijk en in Engeland trouwens.
Het gaat daarbij wel om in de loop van de afgelopen twee millennia gebouwde kerken en paleizen, waar door de jaren heen ook nog het nodige aan verspijkerd is.
In de Verenigde Staten doen ze dat helemaal al anders. Daar bouwen ze gewoon de pracht en praal van Europa na, zoals goed te zien is op deze foto van de Beeldenzaal van het Capitool in hoofdstad Washington. Inclusief authentieke beelden in Griekse en Romeinse stijl.
Zeer recent kreeg ik bericht uit Burgos van een vriend die in deze Spaanse stad zijn verjaardag had gevierd. Hij vond het een hele aardige, mooie stad.
Dat kan ik beamen: het is inderdaad een fijne plaats, vooral het oude centrum is erg aantrekkelijk. Hoogtepunt is – naast de terrassen en vele tapas-bars – de kathedraal.
En dan met name de binnenkant van die kerk: als ergens de katholieke kunst en kitsch in zijn opperste vorm te zien is, dan is het hier wel. Alleen al van het volledig van bladgoud voorziene altaar krijg je kippenvel.
Saai, een regenachtige woensdagmiddag tijdens de zoveelste lockdowndag? Inderdaad. Daarom zetten we gewoon een lekker muziekje aan tijdens het werk. Redenen genoeg om vrolijk te zijn, deel zoveel.
En om in de stemming te komen of om in je eentje de polonaise te lopen in je werkkamer doe ik er meteen maar een stukje pretpolka bij.
En ik maar denken dat je het beste een potje kunt filosoferen tijdens een flinke wandeling door de natuur. Jean-Paul Sartre laat zien dat dat ook heel goed kan op de fiets en in hartje Parijs op de Champs-Elysées. Prachtige foto trouwens.
Best een mooie manier om je verjaardag te vieren, dit. Leuk ook dat Laurie Anderson de dj is. Jammer alleen voor ons is dat het feestje in New York plaatsvindt. Want ook de locatie – het Rockefeller Center – is niet verkeerd.
Zo gaat dat af en toe: dat je pas jaren later er achter komt dat je destijds iets gemist hebt dat erg de moeite waard was.
De afgelopen dagen heb ik deze beide films van Alex van Warmerdam voor het eerst gezien. Filmliefhebbers hoef ik er niets over te vertellen, over deze heerlijk absurde, ironische en licht vervreemdende komedies uit eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Dat is met volle teugen genieten.
Leuk bovendien om tal van inmiddels gevestigde acteurs te zien tijdens de eerste schreden van hun loopbaan – hoewel af en toe ook erg confronterend, in het geval van Theo van Gogh bijvoorbeeld.
Blijft niettemin toch deze vraag overeind: hoe heb ik dat destijds in hemelsnaam kunnen missen.
Vanochtend in de krant, sinds kort op Spotify: de testosteronrock van Lusty Blows uit Gemert. Dertig jaar oud inmiddels, nog steeds de moeite waard. Hier te vinden.
Op het snijvlak van punk, rock & roll, garagerock en rockabilly: deze geweldige uitvoering door de Engelse Blue Carpet Band van een nummer van de Amerikaan Ray Smith uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Heerlijk brutaal!
Dit las ik onlangs in de Volkskrant, in de rubriek van de nieuwe ombudsman van deze krant. Het zijn interessante uitgangspunten voor ons werk, ook toepasbaar in de regiojournalistiek.
Bijna in de vergetelheid geraakt, The Cramps. Goede reden om de muziek van deze band weer eens af te stoffen.
Gevonden op Twitter. En wel op deze plek. Elke dag weer enkele malen goed voor een glimlach.
Menigeen zal een stevige geeuw niet kunnen onderdrukken bij het horen van de uitdrukking gemeentelijke herindeling. Toch is het een interessant onderwerp, omdat het diep kan ingrijpen in het leven in een kleine gemeenschap.
Afgelopen zaterdag stond er in de krant een uitgebreide terugblik op de herindeling die vijfentwintig jaar geleden in Zuidoost-Brabant plaatsvond. Die verhalen zijn ook de ED-website te vinden.
Hier een interview met een van de grondleggers van het comité Ale Blie. Hier een interview met een deskundige burgemeester. Hier gesprekjes met enkele 25-jarigen die als laatsten geboren werden in een opgeheven gemeente of juist als eersten in een nieuw gevormde gemeente.
En, tenslotte, hier een beschouwing over de nog steeds niet afgenomen noodzaak van verdere herindeling. Eeen verhaal waar door John Bijl van het Periklesinstituut uitgebreid (afwijzend) op gereageerd is. Zie hieronder.
Nooit geweten dat de stripfiguur Guust Flater van Franquin nog steeds zoveel fans heeft. Op Facebook is een grote en levendige groep met aanhangers te vinden van deze kantoorbediende (ouderwets beroep, trouwens).
In die Facebookgroep worden volop cartoons uitgewisseld. Een paar dagen geleden kwam ik deze tekening tegen. Eentje die goed past bij het gevoel als je je op maandagochtend na een weekje vakantie door een grote stapel e-mails heen hebt weten te worstelen.
Fokke & Sukke in NRC
Opnieuw een logistiek gezien vlekkeloos verlopen operatie op de Haverdijk in Helmond bij de GGD Oost-Brabant. Hulde voor deze geoliede machine.
Zo’n tachtig pagina’s onderweg in deze postuum uitgebrachte thriller van schrijver Philip Kerr, en ik zit er helemaal in. Fascinerend en goed geschreven boek wederom, net als zijn serie over detective Bernie Gunther. Ik zal te zijner tijd hier nog wel melden hoe het boek afloopt. (Alsof we dat niet allemaal weten).
Ik weet het nog, als de dag van gisteren, dat ze dat zeiden: dat internet, jongens, dat wordt helemaal niks. Opgetekend in december 2000.
Vorige week was het veertig jaar geleden dat dit festival plaatsvond. Daar moet toch wel een aardig Spotify-lijstje inzitten. Een heel opvallende naam op dit affiche trouwens: de Tröckener Kecks.
We zeggen het hier thuis vaak tegen elkaar, dát is het mooie aan darten. Dat een speler met 3-0 achter staat, op een pijl na verloren heeft en dan uiteindelijk toch nog weet te winnen.
Dat gebeurde dus maandagavond in London, tijdens het wereldkampioenschap darten in Alexandra Palace. Heerlijke sport om naar te kijken, rond de feestdagen.
Wat een heerlijke column om de dag mee te beginnen.
De grote hoeveelheid varkens, de leegstaande nertsenstallen en de toekomst van het kasteel. Dat zijn zo’n beetje de problemen die de gemiddelde politicus in de gemeente Gemert-Bakel bezig houden.
Maar daarnaast sluimert er nog een probleem, dat slechts af en toe de kop op steekt. En dat is een dreiging waarvan veel mensen nu al wakker liggen: de heringebruikname van de vlak bij Gemert gelegen vliegbasis De Peel voor straaljagers van het type F-35.
De plannen daarvoor worden langzaam maar zeker en stapje voor stapje concreter. Hier staat de online-versie van het verhaal.
Deze elpee uit het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw – inderdaad, een eeuwigheid geleden – was ik helemaal vergeten. Hoewel ik em destijds grijs gedraaid heb.
Op Spotify zag ik een nummer van deze plaat ergens in een playlijst staan, waardoor ergens in mijn hersenpan een luikje open ging waaruit een reeks aan herinneringen kwam stromen. Dat is toch wel een van de mooie kanten van muziek, hoor.
En die elpee van Pablo Gad klinkt ook nog steeds prima, trouwens.
In het boek bij de Frans Hals-tentoonstelling die momenteel te zien is in The Wallace Collection in London, wordt uitgebreid aandacht besteed aan een van zijn mooiste werken, de Lachende Cavalier. Dat is niet geheel toevallig: dit zeventiende eeuwse werk is in het bezit van dit museum, en is de spil van de huidige expositie.
Grappig detail: het meesterwerk heeft enkele decennia geleden als inspiratie gediend voor verschillende reclames, waaronder deze van Gouda Kaas. Dat had ik nog nooit ergens gezien, en ook op internet kan ik het nergens terugvinden.
Noot: Deze expositie is níet te bezichtigen voor mensen uit Helmond die een deel van hun kerstvakantie gereserveerd hadden voor een shortbreak in London en een bezoek aan deze tentoonstelling omdat ze het hele zaakje vanwege corona opnieuw hebben moeten afgelasten. Die mensen zijn uitgelachen.
Zeldzaam mooie en ontroerende reportage gisteravond in het programma Top 2000 A Go Go van Leo Blokhuis en Matthijs van N. Over een van de leden van The Communards, die met liefde en plezier en vooral met Britse humor terugkijkt op zijn periode bij die band. Inmiddels is Richard Coles (links), jawel, priester. Hier te vinden en te zien ergens vanaf de dertiende minuut van het programma.
Laat hem maar eens flink schudden, die kerstboom.
Fraaie luchtfoto van een van de docks in London, Canary Wharf als ik het wel heb. Tegenwoordig een kantoorgebied onder de naam de Docklands, tot begin jaren tachtig een deel in het hart van London dat verval was geraakt.
Weblog 