Category: Uncategorized

Het voelt toch een beetje onwerkelijk aan: stille straten, niet de deur uit en op weg naar het werk in de file staan, vergaderen en dan aan de slag gaan. In plaats daarvan is het videovergaderen en vervolgens thuis werken.

Op LinkedIn kwam ik deze tien tips tegen om van thuiswerken toch gewoon werken te maken. Er staat alleen niet bij dat je dat niet met een joggingbroek en slippers aan kunt doen. Dus daarover aarzel ik nu nog.

Natuurlijk is het altijd al nodig. Maar juist in tijden als deze is het nog meer dan noodzakelijk dat media aan fact-checking doen, en dat mensen die wat minder verstand hebben en hebben even hun mond houden. Lees daarover dit boeiende betoog bijvoorbeeld, van epidemioloog Cecile Janssens in NRC.

De Washington Post legt al meer dan drie jaar genadeloos bloot wat een onzin de president van hun regering dagelijks uitkraamt. Heel simpel door zijn uitspraken, speeches en tweets te toetsen aan de feiten. Niet aan meningen, maar aan feiten.

Dat heeft deze krant nu ook gedaan met alle uitspraken van de Amerikaans president in de Corona-crisis tot nu toe. Het resultaat is werkelijk onthutsend. Elk keer weer denk ik: het kan niet erger. En elke keer weer blijkt dat het wel erger kan. Veel erger zelfs.

Smaken verschillen. Gelukkig maar ook. Zoals ook de meningen over deze stroming in de architectuur verschillen. De een vindt het gruwelijk lelijk, het brutalisme. De ander ziet er juist de schoonheid van in.

Zelf neig ik steeds vaker naar het laatste oordeel. Onder het mom van dat je er naar moet leren kijken. Maar of ik in een van deze gebouwen – op een rijtje gezet door de website Atlas Obscura – zou willen wonen, dat is weer een heel andere vraag.

Lang geleden dat ik uitkeek naar een tv-programma. Lang geleden ook dat ik iemand met zoveel passie en aanstekelijk enthousiasme zag en hoorde vertellen over zijn liefhebberij die tegelijkertijd zijn vak is.

Voor de tweede keer geeft de VPRO regisseur Martin Koolhoven de ruimte om honderduit te vertellen over zijn favoriete films en filmgenres. En met hem en door zijn ogen meekijkend beleef ik een film toch weer wat anders.

De sinaasappels in The Godfather bijvoorbeeld, als voorbode van (weer) een moordpartij, dat zijn toch hele fraaie details die mij als argeloze kijker vaak niet zijn opvallen, maar wel extra kleur en smaak aan een film geven.

De tentoonstelling in Den Haag onlangs hebben we gemist, helaas. Te druk met andere dingen. Maar de bijbehorende catalogus – Tuinen van Verbeelding – maakt veel goed.

Want niet alleen wordt er daarin veel aandacht besteed aan de wisselende waardering van het werk van deze Franse schilder – zijn schilderijen van de waterlelies in de tuin bij zijn huis in het dorpje Giverny zijn decennia lang verguisd.

Maar ook is erg mooi in beeld gebracht hoe meesterlijk abstract Monet in de details van zijn impressionistische werken was, en daarmee in feite een voorloper van latere abstracte kunstenaars in de twintigste eeuw als Jackson Pollock en Mark Rothko.

Indrukwekkend.

In mijn agenda voor zaterdag 14 maart stond al maandenlang het optreden van de Engelse betonpunkband GBH in de Effenaar. Vanwege het Corona-virus is dat concert nu uitgesteld.

Omdat ik zelf door een ‘gewone’ griep geveld ben, zou ik toch al niet naar Eindhoven afreizen. De vraag die me niettemin bezig houdt is of ik wel of niet naar dit optreden had moeten gaan kijken.

Dat zit zo. Zo’n veertig jaar geleden, toen GBH als Charged GBH uit de startblokken ging, vond ik het een hele toffe band. Hard, snel, simpel en oorverdovend, vandaar het label ‘betonpunk’. Door de jaren heen verloor ik de groep echter uit het oog.

Als voorbereiding op het Effenaar-optreden luisterde ik afgelopen weekend alvast weer eens naar wat GBH-nummers. En ze lieten me volledig koud. Houterig, niet-af en dertien-in-een-dozijn, vond ik.

Vandaar dat ik blij ben dat de keuze om niet te gaan simpelweg door de omstandigheden is gemaakt.

Elke keer weer denk ik dat ik mijn fixatie op nieuws over Donald Trump aardig heb weten te beteugelen. Dat dacht ik na zijn nominatie als kandidaat voor de Republikeinen, na zijn verkiezingswinst, na alle schandalen die hij sinds zijn inauguratie veroorzaakt heeft, na alle onderzoeken naar zijn handelwijze in verschillende dossiers, na zijn impeachment vanwege de Oekraïense connectie.

Maar inderdaad, telkens weer laait die fixatie in alle hevigheid op door de onverwachte acties van Trump. Dus ook nu weer, nu hij de in de wereldwijde Corona-crisis juist steeds de verkeerde beslissingen lijkt te nemen en telkens weer de verkeerde dingen weet te zeggen. Check deze analyse bijvoorbeeld.

En ook nu weer denk ik wat ik de afgelopen vier jaar steeds dacht: die man is druk bezig zijn eigen politieke graf te graven. In dit betoog in The Guardian wordt de argumentatie voor dat standpunt nog eens aardig op een rijtje gezet. Eens kijken of er dit keer wel gebeurt wat ik verwacht.

Prachtige, intrigerende foto-serie begin deze week in de Volkskrant, van ‘spoormeisjes’ in de Oekraïne, vastgelegd door fotograaf Sasha Maslov en nu gebundeld in een boek. Wat spoormeisjes doen de hele dag, dat mag duidelijk zijn. Ze houden de wacht bij spoorwegovergangen. Over verborgen werkloosheid gesproken.

Deze foto van de Eindhovense VVD-wethouder Marcel Oosterveer maakte ik een paar maanden geleden, toen ik een gesprekje met hem had over de gemeentelijke financiën.

Afgelopen zaterdag stond in het ED de weerslag van een ander, veel recenter gesprek met Oosterveer. Dat ging over de zijn sterk afnemend gezichtsvermogen en de problemen die hij daarvan ondervindt in zijn werk.

Zelden heb ik zoveel reacties gekregen op een verhaal als dit keer – positieve reacties tenminste. Oosterveer zelf werd helemaal overstelpt met reacties, liet hij me weten: allemaal van mensen die óf steun putten uit zijn verhaal, of die hem prezen voor zijn openheid.

Zelf vond ik het vooral heel dapper dat hij zijn verhaal tegen de krant wilde vertellen. Het is niet iedere politicus gegeven zo open te kunnen en ook willen zijn.

Deze foto maakte ik ongeveer vier weken geleden. Wat mij betreft de mooiste plek van London, symbolisch gezien dan. Meestal zitten we als we in London zijn in een hotel aan de oostkant van het centrum van de stad, in het stadsdeel Tower Hamlets.

Van daaruit is het een half uurtje lopen naar de Tower Bridge: een heerlijke wandeling langs de Theems, die zo bochtig is dat voor dat je het weet je met je neus voor de brug staat.

De Eindhovense wethouder Marcel Oosterveer heeft te kampen met een sterk teruglopend gezichtsvermogen. Voor de krant sprak ik hem uitgebreid over de gevolgen daarvan voor zijn werk. Morgen staat de schriftelijke weerslag van dat openhartige gesprek in de wekelijkse zaterdagbijlage.

Maar liefst acht pagina’s over de – vermoedelijk – Helmondse schilder Lucas Gassel vandaag in NRC. Indrukwekkend. Al zal dat de organisatie van het Helmondse Lucas Gassel-jaar een flinke duit gekost hebben. Het gaat immers om een commerciële bijlage over deze schilder. Die in onze eigen krant donderdag nog mild bekritiseerd werd door collega Rob Schonen vanwege zijn eentonige beeldtaal en beperkt kleurenpalet.

Prachtige foto, eerder deze week in de Volkskrant, gemaakt tijdens het Venetiaanse carnaval. De link met het corona-virus is natuurlijk snel gelegd. Zelf had ik vooral een associatie met de tv-serie Floris, waar ik in mijn jeugd maar al te graag naar keek. In zwart-wit, trouwens. Dat wel.

Ze zijn er vroeg bij dit seizoen, de beide hortensia’s aan weerszijden van onze voordeur . Kennelijk hebben ze zin in het voorjaar. En zij zijn niet de enigen, absoluut niet.

Hoe goed ik mijn best ook doe, halverwege het refrein ben ik de draad al helemaal kwijt. Enfin, blijven oefenen dus. Heerlijk nummer trouwens.

Bijna elke reden om weer eens een foto van Venetië op dit weblog te plaatsen is een goede. Dus ook dat de stad sinds afgelopen weekend helemaal plat ligt vanwege de verspreiding van het corona-virus. Dat bericht was aanleiding om weer eens door de foto’s te bladeren die ik al weer vijf jaar geleden daar maakte.

Zelden ben ik het zo eens geweest met de voormalige Helmondse CDA-wethouder Frans Stienen als vandaag. Als voorzitter van Veilig Verkeer Helmond roept Frans in de krant op om eindelijk eens iets te gaan doen aan de steeds langer wordende dagelijkse files in zijn en mijn stad. En dan niet met verhullend taalgebruik en woorden als ‘smart’ en ‘innovatief’ maar simpelweg met concrete maatregelen om de doorstroming te bevorderen.

Het zou flauw zijn om daarbij aan te tekenen dat Frans zelf bijna tien jaar wethouder in Helmond is geweest en daarbij ook lange tijd verkeer in zijn portefeuille had. Dus dat doe ik dan ook maar niet. Nee, in plaats daarvan ondersteun ik zijn oproep van harte.

Tussen alle punk, new wave, reggae, ska, rock & roll, rockabilly, psychobilly, Balkan beats en cumbia door moet er hier natuurlijk af en toe ook stukje jazz voorbijkomen.

Prachtige foto-reportage bij The Guardian van Anne Helene Gjelstad vanuit een groepje eilanden bij Estland. Die zoals de titel al doet vermoeden – Big Heart, Strong Hands – hier en daar inzoomt op door het leven getekende handen.

De Amerikaanse herrieband de Supersuckers gaan weer eens op tournee door Europa en treden over een tijdje op in het Eindhovense Blue Collar Hotel. Tijdens diezelfde tour spelen ze ook een paar keer in Duitsland. Op aankondigingen voor die concerten zag ik deze foto. Het kost weinig moeite te achterhalen waar die foto is gemaakt: bij het Blue Collar Hotel om de hoek, in het hart van (een zomers) Strijp-S in Rock City.

In de Volkskrant las ik maandag een boeiend en fraai geschreven verhaal over een beeldengroep van Bernini in een kapel in Rome. Daarin worden de achtergrond, historie en betekenis van dit indrukwekkende beeld mooi uiteengezet.

Toen we een paar jaar geleden weer eens Rome waren, zijn we ook even wezen kijken in de kapel waarin dit aan de Heilige Theresa van Avila gewijde kunstwerk staat. Daar maakte ik deze foto.

Het was een verademing in Rome, die kapel: geen duizenden toeristen om je heen, geen opdringerige straatverkopers, geen doordringende geur van eten en drinken. En dat op een paar honderd meter lopen van een van de drukste plekken van de stad, centraal station Termini.

Er was, kortom, sprake van de sereniteit die hoort bij een kunstwerk als dit.

Een paar maanden geleden sprak ik voor de krant met Rabobank-onderzoeker Otto Raspe, over zijn onderzoek naar brede welvaart in Zuidoost-Brabant en de dreigende kloof tussen arm en rijk.

Bij toeval maakte ik onlangs kennis met Jan-Pieter Smits van het CBS, tevens hoogleraar aan de TU/e. Hij is de grondlegger van de landelijke Brede Welvaartsmonitor. In het ED van afgelopen zaterdag stond de weerslag van het gesprek dat ik met hem had over die monitor. Het verhaal is ook online te lezen.

Zo maar even een vraag, hoor. Maar zou het een oplossing zijn als het parkeren bij winkelcentrum WoensXL – een stukje verderop – gratis zou zijn? Want nu staat de parkeerplaats van het Eindhovense Catharinaziekenhuis – naar dat winkelcentrum – kennelijk de hele dag vol, lees ik hier.

Alleen schieten die winkeliers in WoensXL daar natuurlijk niets mee op: die willen het betaald parkeren juist afschaffen om mee klanten te trekken. Geen patiënten en bezoekers van het ziekenhuis.

De quote van de dag komt deze keer uit de koker van SP-fractievoorzitter Murat Memis in de Eindhovense gemeenteraad. Hij vindt dat de nacht er is voor ‘de rust van werkend Eindhoven’ en voelt daarom niets voor plannen om het Eindhovense nachtleven bruisend te maken.

De afgelopen jaren heb ik veel geschreven over de bouw van een afvalnascheidingsinstallatie voor Eindhoven, Geldrop-Mierlo en Valkenswaard. Donderdag werd bekend dat dit plan in de prullenbak is beland. Hier blik ik nog even terug op de hoofdlijnen in het proces. Waarbij ik om het overzicht te behouden maar voorbij gaan allerhande zeer interessante zijpaden als een slepende, peperdure rechtszaak en tal van politieke verwikkelingen.