Category: Uncategorized

Indrukwekkende plek, Ground Zero in New York City. We waren er in mei 2013, weer even geleden al, maar het beeld staat in mijn geheugen gegrift. Net zo goed als de hectiek en de spanning van de dag zelf, 9-11, en de krant die we die dag maakten.

Veel foto’s gemaakt, begin mei tijdens onze trip naar Zuid-Korea en Japan. Dus is het ook nogal wat werk om die allemaal te sorteren en te selecteren, en er aantal uit te zoeken die in een lekker ouderwets foto-album terecht komen.

Deze foto gaat het waarschijnlijk niet redden, ondanks dat-ie er met kop en schouders bovenuit uitsteekt. Het is een foto van het ontbijt dat we in de Japanse hoofdstad Tokyo voorgeschoteld kregen. Een van de weinige keren dat ik ‘s ochtends ananas, huzarensalade en sla naar binnen heb gewerkt. Om over de gebakken aardappels maar te zwijgen.

Prachtig land, Portugal. Mooie en ruige natuur, vriendelijke mensen, lekker eten en drinken; een ideaal vakantieland, kortom. Alleen die jaarlijkse bosbranden in de droge zomer daar, die zijn iets minder – veel minder. Dit jaar hebben ze zelfs dramatische gevolgen. Triest, diep triest.

Deze foto maakte ik aan de kust van midden-Portugal, een jaar of 15 geleden, vlakbij Lourical en camping O Tamanco van de Nederlanders Hans en Irene en een kilometer of zestig ten westen van het gebied waar nu de bosbranden woeden. Een typerend beeld van een land dat eigenlijk gewoon een dorp is gebleven.

De vorige keer dat ik Paul Weller zag optreden, was in november 1980 in het Karregat in Eindhoven, toen nog met The Jam. De poster van dat concert kwam ik ruim anderhalf jaar geleden tegen tijdens een alleraardigste expositie over die band in het Somerset House in London, samengesteld door Nicky Weller – de zus van, inderdaad.

Vanavond treedt Paul Weller op in Doornroosje in Nijmegen, en ga ik met mijn dochter naar dat concert. Ben benieuwd wat ze er van vindt – en wat ik zelf vind van zijn muziek, bijna 37 later. De eerste recensies van zijn huidige tournee – van een concert maandag in Brussel, bijvoorbeeld – zijn in ieder geval veelbelovend.

Leerzaam stukje bij de Morgen, over Obama en over Trump. Veel beter kun je het verschil in karakter en in persoonlijkheid tussen deze twee niet in beeld brengen.

Het is een van de leuke kanten van de journalistiek; je komt nog eens ergens. En dat is bijna net zo mooi als opschrijven wat je hoort en ziet en wat je daar van vindt.

Vandaag was ik bij de Effenaar, voor een gesprekje over de jaarcijfers en over de toekomst van dit Eindhovense poppodium. Als extra kreeg ik er een mooi uitzicht over het oostelijke deel van het centrum van de stad bij. 

Grappig toeval: bijna drie weken geleden stonden we in de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul te kijken naar een mooi bouwproject, pal tegenover het centraal station. Daar werd een voormalige snelweg dwars door de stad omgebouwd tot een parkbrug. Net zoiets als de bekende High Line in New York, een voormalig spoorlijntje dat tot groene oase is omgetoverd.

Vandaag staat er een interessante reportage in de Volkskrant over dat project, Seoullo 7017, omdat het ontwerp voor dat plan van de hand is van het Nederlandse architectenbureau MVRDV en omdat de parkburg afgelopen zaterdag officieel geopend is.

Er zijn in Seoul nog meer snelwegen in onbruik geraakt, merkten we tijdens onze tochten door die stad tijdens onze meivakantie. Zoals die op de foto hierboven: het wegdek is weg, maar de pijlers staan er – al dan niet gedeeltelijk – nog wel. Die staan nu in een alleraardigst stroompje.

Heel aardig optreden van de Sleaford Mods bij KEXP: minimale presentatie, liedjes met maximale zeggingskracht, zoals altijd. Inclusief een ietwat ongemakkelijk interview.

Deze foto maakte ik begin vorige week in Kyoto in Japan. Op de foto staat een prachtig wandelpad, het Filosofenpad, een paar kilometer lang. Het pad voert langs een kanaaltje tussen twee tempels en dat watertje is omzoomd met Japanse sierkersen. Erg mooi als die in bloei staan, begin april. 

Thuis gekomen dit weekend zag ik pas dat er niet alleen twee Japanse selfie-dames op de foto figureren, maar dat er op de achtergrond nog een fotograaf verscholen staat. Die weer een foto maakt van de fotograaf die twee dames en een sierkers op de foto zet. Een soort Droste-effect. Maar dan net iets anders. 

#zonderwoorden #zondag #tuin

Een mooi plaatje, onlangs gemaakt in het Mauritshuis in Den Haag, om straks het weekend mee in te gaan. Volgens Wim Pijbes ligt er ergens op dat schilderij een bergje poep dat zo levensecht geschilderd is dat je het bijna kunt ruiken. Die keer niet gezien, volgende week – als ik weer in het Mauritshuis ben, maar dan voor het werk – zal ik er nog eens goed naar kijken.

In de Volkskrant las ik deze week dat de Plaza de Espana in Sevilla is toegevoegd aan de lijst van ‘Schatten van de Europese filmcultuur’. Nooit geweten dat er zo’n lijst is, maar goed, ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Het is inderdaad een prachtig, bijna majestueus plein. Zonovergoten bovendien, zoals op deze foto uit 2012 met een net iets ander perspectief.

Bijna weekend, mensen! Morgen in Lokaal 42 in Helmond:

Vanochtend geïnterviewd door Audrey Tinline van BBC World Service Radio, voor een programma over de verkiezingen in Nederland, het succes van Brainport Eindhoven en de vele expats die zich hier gevestigd hebben in relatie tot de opkomst van het populisme in Nederland.

Journalist zijn en vragen stellen is leuk. Door een journalist geïnterviewd worden en lastige vragen moeten beantwoorden, dat is different cook. Zeker als het ook nog eens in het Engels is. Enfin: zaterdag is de uitzending. En voor de liefhebbers: nadere info volgt.

Op verzoek van een lezer van de krant wist Linda van het redactiesecretariaat dit boekje op te diepen uit ons redactie-archief. In het boekje, ‘Waar blijven de gaten in mijn sokken’, zijn de beste en leukste lezersvragen uit de rubriek ‘Vraag van de dag’ gebundeld. Een rubriek die vanaf 2003 een aantal jaren in onze krant heeft gestaan. Grappige rubriek, mooi boekje. Leuk dat onze lezers zich dat nog herinneren. Jammer dat het hier nu echt op is, dat boekje.

Mocht je het donderdagochtend in de krant gemist hebben, dan wil ik graag je aandacht er nog even op vestigen. Zaterdag in Lokaal 42: de Haagse punkband The Stiff. Daarvoor en daarna huis-dj Hans. Zonder house, dat wel. Maar met een koffer vol pret-punk, pre-punk, post-punk, garage-punk, ska-punk en – uiteraard – gewone punk. Hoewel, gewone punk?

Parkeren kun je leren. Of zoiets.

Ik had wel eens gehoord dat-ie weg was, de kers op de appelmoes die wordt geserveerd in de restaurants van Van der Valk. Als dat al het geval is geweest, dan is-ie weer terug. Want afgelopen week lag ie-er toch echt, de verloren gewaande kers, op het schaaltje appelmoes dat wij bij onze – overigens verder voortreffelijke voortreffelijke – maaltijd voorgeschoteld kregen.

Op een héél klein schaaltje appelmoes, dat dan weer wel.

Een museum in een voormalig zwembad, wat een briljant idee. In Roubaix. Het museum heet, verrassend, La Piscine. 

Prachtige moderne kunst in het Palais des Beaux Arts in Lille.  

Zelden heb ik me zo jarig gevoeld als vandaag, dankzij al de felicitaties die ik van jullie heb gehad. Dat heeft me heel erg deugd gedaan.

Een week geleden kreeg ik van de Helmondse stadscarnavalsvereniging de Keiebijters, samen met mijn vrienden van Vraag42, een fraaie onderscheiding. 

Daarmee liepen de jubilerende Keiebijters vooruit op de leeftijd die ik vandaag bereikt heb. Een hele mooie, eerbiedwaardige leeftijd. 5 x 11, om in carnavalstermen te blijven. Op naar de volgende 11 jaren. 

Van Helmond naar Eindhoven-centrum. Van het centrum naar de rand van het centrum. Weer terug naar het centrum. Naar de andere kant van centrum. En nu weer terug naar Helmond. En over een paar maanden, na een tijdje in het buitenland, weer terug naar Eindhoven. Onze jongste heeft er plezier in, in verhuizen.

Als ik dat geweten had, dan had ik meteen een boedelbak gekocht in plaats van er telkens een te moeten huren.   

Een detective-schrijver die signaleert dat een dame haar haar weer eens moet verven omdat er sprake is van uitgroei in de haarpunten, dat mag met recht een bad detective genoemd worden. 
Die zin komt uit een van de boeken die zitten in een doos die ik op zolder tegenkwam. Een doos vol met dit soort bad detectives, vertalingen van Amerikaans spul uit de jaren zestig.

Ik was helemaal vergeten dat ik die een tijdje verzameld had, jaren geleden alweer, tot het moment dat ik de zin las waar ik dit stukje mee begon. Dat was aanleiding om ze allemaal met onmiddellijke ingang naar zolder te verbannen. En er nooit meer maar om te kijken.

In een grijs verleden stelden enkele ED-collega’s een bloemlezing samen met de mooiste uitspraken van voetbaltrainer Louis Coolen. Dat was ter gelegenheid van zijn afscheid als trainer van Helmomd Sport in 2001

Er is toen maar een handjevol exemplaren gedrukt van dit uiterst amusante werkje vol met minder of meer geslaagde one-liners en al dan niet verhaspelde beeldspraken. Zoals die in de titel: Dat snijdt geen koek

Ik prijs me gelukkig er een in mijn bezit te hebben. Al moet ik wel bij zeggen dat ik dat tegenkwam in een bijna vergeten rommeldoos op zolder.    

Het oordeel van muziekblad NME was heilig, de radioprogramma’s van John Peel waren leidend. Songs mochten niet langer dan drie minuten duren. Een gitaarsolo van langer dan vier maten was verboden. En elke vorm van opsmuk was uit den boze.

Zo herinner ik me mijn eigen muzikale uitgangspunten eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, de periode dat ik me intensief met muziek bezig hield: er naar luisteren, erover schrijven en een half geslaagde poging zelf van een jaartje of wat muziek maken als drummer in een punkband met de naam Luxaflex. Toetsen, blazers, strijkers? Die stonden gelijk aan hoogverraad. Speciale kleren voor op het podium? Allemaal aanstellerij. Zo vanuit de zaal het podium op. Hup!

Dogmatisch? Hoe kom je er bij. Het zijn gewoon de ‘punkrock ethics’, zoals Michael Bradley van The Undertones het noemt. De afgelopen dagen heb ik zijn boek ‘My Life As An Undertone’ gelezen. Bradley was en is bassist van deze band uit het Noord-Ierse Derry. In die plaats kocht het boek ook, tijdens onze roadtrip door Engeland, Schotland, Noord-Ierland, Ierland en Wales afgelopen zomer.

In het boek beschrijft Bradley de periode tussen 1975 en 1983, vanaf de oprichting van de Undertones tot het uiteenvallen. Leidraad bij The Undertones waren die zojuist genoemde ‘punkrock ethics’. Alleen al daarom is het een herkenbaar en fascinerend boek. Maar het boek is meer: Bradley schrijft onderhoudend, met gevoel voor humor, zelfspot en de nodige zelfrelativering. Zo schetst hij een mooi beeld van een groepje vrienden dat wel in een band wilde spelen en muzikant zijn, maar dan zonder het hele circus dat daarbij hoorde.

Afgelopen weekend waren we even in Nijmegen, op het voormalige Honig-complex aan de Waal. We waren daar voor een bezoekje aan de open dag van de Smeltkroes, een van de gebouwen daar, omdat mijn zus er haar jeugdpsychologiepraktijk heeft.

Het deed me heel erg denken aan mijn eigen werkplek, Strijp-S in Eindhoven: het ruwe, ongepolijste karakter van een voormalig industrieterrein dat overgenomen is door hippe eet- en drinktenten en waar je struikelt over de ene na de andere start-up.

Met dit verschil dat Strijp-S langzaam al de omslag aan het maken is naar de MSB, de mainstream-bedrijven. Terwijl het daar in en rond het Honigcomplex nog gewoon een lekker gezellig, enorm zooitje is.

Het afgelopen jaar stond de Peter Borgers Popprijs van het Eindhovens Dagblad op de schoorsteenmantel van de Mr. Albert Show. De band kreeg de prijs december vorig jaar voor de elpee Warm Motor. 

Donderdagavond wordt in de Effenaar bekend gemaakt wat het mooiste muziekmoment van de afgelopen zestig jaar in Zuidoost-Brabant is en bij wie de trofee – gemaakt door John Körmeling en Rob Schoonen – het komend jaar thuis in de huiskamer mag staan.

Tot die tijd staat de trofee gewoon mooi even bij mij in huis. 

Zo ben je nietsvermoedend aan het werk op de perstribune in de gemeenteraadszaal in Eindhoven. En zo kom je op Twitter een foto van jezelf tegen waarop je aan het werk bent. Blijkt namelijk de halve gemeenteraad van Oirschot achter me op de publieke tribune te hebben gezeten en dat moment met het thuisfront te hebben gedeeld.

Blij dat ik op dat moment precies deed wat van me verwacht wordt op die plek: geconcentreerd luisteren naar het debat.

Dat is ’em dan, de dierenweide in Acht waar géén supermarkt komt. De Eindhovense burgemeester John Jorritsma bracht vrijdagmiddag een kennismakingsbezoek aan de dorpsraad van Acht, en nam uiteraard meteen even een kijkje bij deze veelbesproken dierenweide.

Zaterdagavond in Lokaal42 aan de Markt in Helmond. Punk, pop, dub, ska, reggae, rockabilly en rhythm ‘n’ blues! Kortom: hard en/of snel.