Author: Hans Vermeeren

Vijf verschillende biertjes, vijf bijpassende hapjes; bij elkaar vormen ze in het Brouwerijcafé van Bavaria in Lieshout een high beer. Prima eten en drinken, zo aan het eind van een zonnige zaterdag.

Elke keer als ik er rondloop, op de High Tech Campus in Eindhoven, moet ik denken aan de omschrijving van deze plek die ik ooit in onze krant las: de Slimste Vierkante Kilometer van Nederland.

Van wie deze typering is, weet ik niet meer. En of-ie klopt weet ik ook niet. Dat het een erg mooie, sfeervolle, dynamische en inspirerende plek is, dat weet ik dan weer wel.

Kirch, heim, bach, lager. De namen van nagenoeg alle dorpjes hier in de Elzas in Frankrijk eindigen op een Duits woord. Ik weet dat daar een historische verklaring voor is. Maar raar blijft het wel.

Aardige col, die Ungersberg hier in de Vogezen. Iets meer dan 900 meter hoog en dat is flink klimmen. Gelukkig is het uitzicht de moeite waard, ondanks de nevel. Ergens in de verte moet Parijs liggen.

#gr5 #onderweg #elzas #alsace #vogezen #vosges #wandelroute #naarnice

#eenjaargeleden #seoul #zuidkorea

Voor de variatie: le Sacre Du Printemps van Stravinsky in het Muziekgebouw in Eindhoven. Op een strategische plek nota bene.

Zo maar, een mooie foto die een ik een paar jaar geleden maakte. Op het strand van stadje Kinsale, in zuidwest-Ierland.

Het worden interessante coalitieonderhandelingen, de komende weken in Eindhoven. Om tot een akkoord te komen zal er hoe dan ook water bij de wijn moeten worden gedaan. En dat kan interessante resultaten opleveren.

Op het monument in Washington ter nagedachtenis aan de Koreaoorlog, vlakbij het Witte Huis, is deze uitspraak terug te vinden. Ik dacht er aan toen ik vandaag al die indrukwekkende beelden zag van de protestmars in de Amerikaanse hoofdstad tegen de wapenwetgeving in dat land.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend, wordt met deze uitspraak bedoeld: Daar moeten soms offers voor worden gebracht. Inderdaad. Maar toch niet al al die schietpartijen op middelbare scholen. Die zouden juist voorkomen moeten worden.

Laat maar komen, die gemeenteraadsverkiezingen van woensdag. Ik ben er helemaal klaar voor.

Dus daar kan ik het mee doen, met de boodschap dat ik beter de fiets kan pakken. En niet alleen ik, maar ook die duizenden andere mensen die dagelijks in de ochtendspits in de file staan op weg van Helmond naar Eindhoven. Op weg naar hun werk om de motor van de Nederlandse economie, Brainport geheten, draaiende te houden. En die omgekeerd ‘s avonds onderweg van Eindhoven naar Helmond ook weer in de file staan.

Pak de fiets maar. Alsof dat zo makkelijk is. Ja gezegd wel, maar gedaan niet. Voor mij is dat twintig kilometer heen, twintig terug. Elke dag. Dat is op een gewone fiets een uur en een kwartier fietsen. Tweeënhalf uur per dag. Die tijd heb ik niet. Bovendien moet ik voor mijn werk vrijwel dagelijks op pad, met de auto, omdat ik ook plekken kom waar het openbaar vervoer niet komt. Dat maakt het nog lastiger.

Over openbaar vervoer gesproken: als er nu in Eindhoven en Helmond sprake was van een betaalbaar, fijnmazig en goed op elkaar aansluitend openbaar-vervoersnetwerk dan zou dat nog een te overwegen alternatief zijn. Maar dat is er niet.

Geen Ruit, okay – dat is een politieke keuze geweest. Maar daar geen alternatief voor bieden behalve een halfbakken, papieren Bereikbaarheidsakoord, waarvan de uitvoering nog niet eens ter hand is genomen?

Pak de fiets maar, ja zeker. Volgende week woensdag, naar het stemhokje.

De afgelopen weken heb ik met veel plezier zitten kijken naar beelden van de Winterspelen in Zuid-Korea. Het beeld dat het land via de Spelen heeft weten over te brengen is erg positief.

Het beeld dat ik zelf overgehouden heb aan de hoofdstad Seoul na een bezoek vorig jaar is ook overwegend positief. Een moderne stad, veilig, goed georganiseerd – ondanks de drukte. Maar ik vond wel dat de stad twee gezichten had: dat van de hoofdwegen – modern en welvarend – en dat van de zijstraten – armoede en chaos.

Die tweedeling is goed te zien vanaf de berg waar Seoul tegenaan is gebouwd, de plek waar ik deze foto maakte.

“Zat je in de pauzestand?”, vroeg fotograaf René Manders toen hij me confronteerde met de foto die hij ongemerkt van me gemaakt had vanmiddag. Nou, nee: ik was bezig achtereenvolgens Ernest Maas (BBL Eindhoven), Kay Sachse (GroenLinks), Jos Boetzkes (PvdA Helmond), Angeline Nagel-Maas (CDA Someren) en Seyit Yeyden (PvdA Helmond) telefonisch het hemd van het lijf te vragen voor een verhaal in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen op 21 maart.

In een ontspannen houding, dat wel ja.

Een ietwat versleten uitdrukking is het eigenlijk, stadsvernieuwing. Maar de term sluit niettemin heel goed aan bij wat we eerder deze week tot tijdens onze shortbreak tot onze verrassing aantroffen in Liverpool: een stadscentrum dat volledig vernieuwd is.

Met een groot, speels opgezet winkelgebied van verschillende bouwlagen en terrassen en een breed winkelaanbond. En met voormalige pakhuizen rondom een haven – het Albert Dock – die nu onderdak bieden aan hotels, cafés, restaurants en musea. Indrukwekkend, zeer indrukwekkend.

Al die artikelen over het boek The Fire & Fury van Michael Wolff, ik vind ze mateloos fascinerend. Zonder ook maar iets af te willen dingen op de ongetwijfeld indrukwekkende inhoud van dat boek: Er staat vooral in wat ik allemaal graag wil lezen over Donald Trump. Want het bevestigt zonder uitzondering wat ik allemaal al over hem denk te weten.

Goed dat het nu opgetekend is, daar niet van hoor. En zeer, zeer ontluisterend. Niet verrassend? Toch wel. Het is allemaal nog erger dan we al dachten.

Een keer per maand, op de eerste zaterdag van de maand, draai ik plaatjes in mijn favoriete kroeg, Lokaal 42. Zaterdag is het weer zo ver: oud en nieuw, bekend en onbekend, hard en snel, langzaam en akoestisch (soms); het komt vanaf tien uur allemaal voorbij.

Een kleine greep uit de plaatjes die ik klaar heb staan? Nummers van The Feelies en The Pop Group, David Byrne en Brian Eno. Van Goldie Lookie Chain, Calexico en de Amsterdam Klezmer Band. Van Taiwan MC, Fadoul, de Orwells, Katie Tempest en de Limanas. En ga zo maar even door. Tot zaterdag!

Ach, dacht ik aan het begin van de middag, laat ik met het oog op de sneeuw en de te verwachten extra drukke avondspits vanmiddag maar eens thuiswerken. Thuis een verhaal voor de krant van morgen uitwerken gaat immers net zo snel, zo niet sneller, als op de redactie. En de koffie smaakt er nóg beter.

Nou, dat heb ik geweten. Nadat het tegen enen ophield met sneeuwen en ik net onderweg was, zat het verkeer ook in hartje Eindhoven al muur- en muurvast. Van Strijp-S naar de Berenkuil kostte me een uur en een kwartier. Van de Berenkuil naar huis nog eens een half uur.

Ik klaag verder niet, hoor. Airco op 20 graden, Spotify-playlistje aan, beetje app’en met deze en gene en je komt de tijd wel door. ‘t Is alleen zo’n zonde van de tijd.

Op 9 december 2017 – morgen dus – is het exact veertig jaar geleden dat de Engelse punkband de Sex Pistols optraden in de Effenaar in Eindhoven. Die vrijdagavond in 1977 staat in mijn geheugen gegrift. Net als ik bewaren ook twee andere ED-verslaggevers, Corrie de Leeuw en Max Steenberghe, warme herinneringen aan de avond van dat concert.

Voor de krant van morgen hebben we die herinneringen op papier gezet. Hierboven zie je de weerslag daarvan. Voor de website hebben we er nog wat beeld- en geluidsmateriaal bij gezocht. Dat staat vanavond online op www.ed.nl

En voor diegenen die niet kunnen wachten: op deze plek zijn de opnames van dat concert terug te vinden. Dat optreden is destijds op cassette opgenomen, op enig moment gedigitaliseerd en online gezet. Hartstikke illegaal? Na veertig jaar niet meer, toch!

Mooi plaatje, van een van mijn favoriete plekken in London, gemaakt in augustus van het vorig jaar. Veel zin om binnenkort weer eens een kijkje te nemen in wat sowieso als sinds jaar en dag mijn favoriete stad is.

Ik was even vergeten dat ze bestonden, plekken waar geen wi-fi is en waar ook het signaal van de 3G- en 4G-netwerken niet doordringt. Plekken dus waar je niet kunt bellen, SMS’en, app’en, internetten, facebooken, twitteren, instagrammen en snapchatten. Plekken dus waar je totaal helemaal onbereikbaar bent.

Afgelopen weekend was ik op zo’n plek. En dan heb ik het niet over de Afrikaanse binnenlanden, over de steppes, de savannes en de toendra’s van deze wereld. Maar over het hartje van de Eifel in Duitsland, op nog geen twee uur rijden van de Slimste Regio van de Wereld.

Niks mis mee hoor, met af en toe onbereikbaar zijn. Maar wennen is het wel.

Mooi woord, ensemble. Ik associeer deze term met klassieke muziek. Het Huppeldepup Ennogwat Ensemble. Maar het woord wordt ook in een andere betekenis gebruikt: om een groep gebouwen en landschapselementen mee aan te duiden, bijvoorbeeld.

Dat hoorde ik tijdens een vergadering op het Eindhovense stadhuis, over de toekomst van het Eindhovense icoon bij uitstek: het Evoluon. Dat vormt samen met de vijver, de toren, het entreegebouw en de tuin er om heen – inderdaad – een heel erg mooi ensemble.

Schrijnend om te zien dat er in een Eindhovense vastgoedconstructie miljoenen aan gemeenschapsgeld verdampt is. En fascinerend om te zien dat alle informatie daarover terug te vinden is in de jaarverslagen van een van de aandeelhouders in die constructie. Als je maar weet waar je moet zoeken blijken die gegevens plotseling voor het oprapen te liggen. Meer lezen kan hier, op de website van onze krant.

Het is een mooie traditie in november: een rondje Glow wandelen in Eindhoven. Zondagavond weer gedaan en onderweg veel aardigs gezien. Halverwege dacht ik even dat ik op de set van de film Apocalypse Now terecht was gekomen: een ondergaande zon, mistflarden en keiharde beats. Maar dat bleek gezichtsbedrog: het was gewoon de Expeditiestraat, tussen Nieuwe Emmasingel en Vrijstraat in. Een aanrader.

Eens even kijken. Belgie, Luxemburg, Frankrijk, Spanje, Portugal, Italie, Kroatie, Hongarije, Zwitserland. Oostenrijk, Tsjechië, Duitsland, Denemarken, Zweden, Engeland, Schotland, Noord-Ierland en Ierland. Dat zijn ze wel, de landen waarin we met deze vouwwagen gekampeerd hebben de afgelopen jaren. Vandaag verkocht, met dank aan Marktplaats. Einde van een tijdperk.

Zo zit je een stukje te tikken voor de krant van morgen, zo wordt er recht voor je neus een video opgenomen waarin PSV-watcher Rik Elfrink voor de camera van Ruud Ritzen vooruit kijkt naar de wedstrijd PSV-Willem II van zaterdagavond en terugblikt op de belangrijke rol van keeper Jeroen Zoet tijdens de afgelopen wedstrijden van PSV.

De gelegenheid om dat moment vast te leggen, kon ik uiteraard niet voorbij laten gaan. Als u wilt weten wat Rik heeft gezegd moet u nog even geduld hebben, meldt Ruud. De voorbeschouwing staat in de loop van vrijdag online.

Even reclame maken voor een museum waar we afgelopen zondag op uitnodiging terecht kwamen: de Verbeke Foundation, in Kemzeke. Onder de rook van Antwerpen, zoals dat zo mooi heet. Geen zwaar gesubsidieerd museum, maar het indrukwekkend resultaat van noest verzamelaarswerk.

Zowel binnen als buiten is er kunst te zien waabij anders gebruik gemaakt wordt van materiaal dan waar het voor bedoeld is. Kunst die de kijker in eerste instantie op het verkeerde been zet, en die daardoor zeer intrigerend is.

Meer lezen over het museum kan hier, bij dagblad Trouw. En de website van de Verbeke Foundation is hier te vinden.

In 1980 leerden we elkaar kennen op de School voor de Journalistiek in Utrecht, aan het begin van het eerste jaar, tijdens de introductiedagen. In de jaren daarna hebben we heel wat middagen, avonden en nachten tegen elkaar aan zitten ouwehoeren in de kroeg. Ook na onze studie hielden we contact; soms wat meer en soms wat minder, zoals dat zo vaak gaat. 

Zondagmiddag troffen we elkaar gelukkig weer eens een keer, omdat een van ons drieën zestig was geworden. Inderdaad: we zijn in de tussentijd wel wat ouder geworden, en twee van de drie – Peet en Willie – ook nog eens grijs. Gelukkig schijnt met de jaren ook de wijsheid te komen. 

Vanwege de doorgecentraliseerde burgerparticipatie heb ik tijdens mijn lunchwandeling zojuist besloten dat ik dit plekje op Strijp-S in Eindhoven voortaan maar een culturele hotspot of een culturele broedplaats ga noemen. #vrijdagmiddag

Het strand van het Spaanse kuststadje Torrevieja, op een foto die ik in mei van het vorig jaar maakte. Het is daar nu 27 graden, vertelden mijn ouders vanochtend. We zaten in de auto op weg naar Eindhoven Airport. Daar vertrokken ze voor een welverdiende vakantie van een week of vijf in de buurt van, inderdaad, Torrevieja. Jaloers, ik? Hoezo?