Category: Uncategorized

Elke jaar weer een fijn moment: klaar met de heg snoeien. Een monsterklus,  omdat onze hele tuin vol met heggen en heggetjes staat. Omdat ik bij het snoeien spieren moet gebruiken waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. En omdat ik aan het eind van die klus met een berg snoeiafval zit waarvan ik niet waar ik ’em moeten laten.

Enfin: volgend jaar weer. Duurt gelukkig nog even.

Tradities zijn er om in ere te houden. Twee keer per jaar houden we met de ploeg van Vraag42 – John, Luc, Geert en ik – een popquiz in Lokaal 42 in Helmond. Morgen (zaterdag) is het weer zo ver: dan staat de zomerquiz op de rol. Makkelijke vragen, afgewisseld met een paar moeilijke vragen uiteraard. En met soms een vraag voor de fijnproevers er tussendoor. Maar what the heck: het gaat niet om het winnen bij deze quiz, het gaat om de gezelligheid.

Twee jaar is de coalitie in de Eindhovense gemeenteraad nu op weg. Halverwege de rit is er veel gebeurd. En veel ook nog niet. ED-collega en mede-Kremlinwatcher Vanda en ik maakten de balans op. Of beter gezegd, de tussenbalans. Krijgt de coalitie er van langs? Of juist niet? Uiteraard kan de actualiteit roet in het eten gooien. Maar normaliter staan de verhalen zaterdag in de krant, fraai vormgegeven door collega Kerstin van de opmaakredactie. Nog even geduld dus.

Natuurlijk heb ik de afgelopen dagen veel gelezen over de voor- en nadelen van een Brexit. Voor ons en voor de Engelsen. En eerlijk gezegd weet ik niet wat ik er van moet vinden. Zowel voor het een als voor het ander is wat te zeggen.

Gevoelsmatig weet ik het wel: Engeland hoort er gewoon bij, bij Europa. Al sinds Asterix en Obelix de Britten in de tijd van de Romeinen een helpende hand gingen toesteken. 

Soms is het volslagen onduidelijk hoe een file ontstaat.  Soms ontstaat een file omdat de capaciteit van een weg niet past bij het aantal gebruikers. En soms ontstaat een file door iets heel simpels.

Neem nu de afslag naar de Burgemeester van Houtlaan vanaf de Kasteel-Traverse. Tijdens spitsuur staat het daar steeds vaker helemaal vast. Omdat de afslag te weinig ruimte biedt voor verkeer dat linksaf wil slaan. En omdat de verkeerslichten zo zijn afgesteld dat er telkens maar drie of vier auto’s kunnen passeren.

Simpel op te lossen toch, onder het motto smart mobility? Of niet?

Net als veel andere Volkskrant-lezers ben ik dol op de parodieën van De Speld. Ik heb me bijvoorbeeld een ongeluk gelachen toen ik bij De Speld las dat er een einde kwam aan de real-lifesoap Helmond. En de serie over jaren-zeventigvoetballers met hun auto was bij vlagen ook hilarisch. Om maar eens twee succesnummers te noemen.

Afgelopen zaterdag moest ik ook even naar adem happen toen ik de rubriek Dubbelgangers zag. Een briljante vondst, deze keer.

Leuk idee, Casual Classics in het Muziekgebouw in Eindhoven. Voor een paar euro in spijkerbroek met een biertje naar de Philharmonie Zuid kijken. 

In oktober 1981 ging ik in Tilburg naar een concert van een toen nog vrij onbekende Britse band. Er was ook maar zo’n man of tachtig, negentig op afgekomen. Het was niet zo’n best concert: veel werk van de nieuwe, net verschenen tweede elpee: beetje bombastisch allemaal. Diegene met wie ik het concert bezocht, Carla, vond er hetzelfde van als ik: dat word niks met dat bandje.

Ik had Carla leren op middelbare school: ze was er lerares tekenen en ‘onze juf’ toen we met in de vijfde klas op schoolreis naar Londen gingen. Ze was weliswaar een jaartje of wat ouder, maar we konden goed met elkaar opschieten.

Na ons eindexamen bleven we lange tijd contact houden: af en toe samen naar concert, op stap in Tilburg of gewoon bij elkaar op bezoek om te kletsen, op kraamvisite et cetera. In de loop der jaren verwaterde het contact jammer genoeg wat, zoals dat zo vaak gaat.

Vandaag gaat Carla met pensioen. Maar het lijkt alsof het gisteren was dat we in De Harmonie in Tilburg stonden te kijken naar U2 – de band waarvan wij in 1981 nog dachten dat het niks zou worden.

Voor het werk was ik woensdag in de Effenaar, voor een gesprek met Jos Feijen en Robert Schaeffer over het jaarverslag en over de toekomst van dit poppodium.

Uiteraard kwam het gesprek ook op het rijke verleden van de Effenaar. Prompt kreeg ik twee prachtige boekjes in handen gedrukt: per decennium verzamelde posters van concerten in de Effenaar. Een project waar Tobias Bergakker mee aan het werk is. De bundels van de jaren zeventig en de jaren tachtig zijn klaar, de anderen volgen nog.

Met veel genoegen heb ik gisteravond in die bundels zitten bladeren, om met evenveel genoegen te constateren dat ik in de loop van de jaren toch veel mooie, bijzondere en indrukwekkende concerten in de Effenaar gezien heb.

Dat was een goed idee, een wandeling door het Bakels Beemd, en aan het einde de route ook nog een beetje verlengen door een stuk over een weiland te lopen. Ik was namelijk even vergeten dat het in het beemd meestal modderig en drassig is.

Er zijn veel mensen die polo-shirtjes van Fred Perry dragen. Gelukkig zijn ze er in alle kleuren, dus komt het niet vaak voor dat je naast iemand staat met hetzelfde shirt aan.

Vandaag stond ik in het Eindhovense gemeentehuis naast raadslid Marcel. Op de foto is te zien dat we beiden een mooie, bordeauxrode Fred Perry dragen. Die van Marcel heeft een wit logo. Die van mij een zwart. Dus gelukkig zijn ze niet helemáál hetzelfde.

Af en toe verwonder ik me er nog wel eens over: over alle technische snufjes die er allemaal in een GSM zijn ingebouwd. Muziek luisteren, filmpjes kijken, internetten, mail lezen, social media bijhouden, contactloos betalen; het kan allemaal. En niet alleen dat: je kunt er ook mee bellen, iets wat ik steeds minder doe trouwens, omdat WhatsApp nog veel sneller en beter gaat.

En waar ik ’em het meeste voor gebruik: het maken van foto’s. Ze zijn echt superscherp. Haarscherp, zou ik bijna willen zeggen. Ware het niet dat er op deze foto gelukkig geen haar te zien is.

Prachtige locatie voor een sfeervol zaterdagmiddagfeestje: theetuin de Wilde Framboos tussen Aarle en Bakel.

Flink potje aan het agile scrummen deze ochtend met mijn beukenhaag. En ik heb zo het idee dat ik ga winnen.

Ik weet het niet. Maar op de een of andere manier smaken de roze koeken anders sinds ik ze hier op het werk contactloos kan betalen.

Beste heer Hoppezak,

Elke ochtend, als ik vanuit Helmond met de auto naar mijn werk in Eindhoven rijd, kijk ik op Google Maps’ routeplanner of er een file staat naar Eindhoven. Als dat zo is dan neem ik een sluiproute, meestal via de Collse Watermolen. Net als veel andere automobilisten trouwens.

In de krant las ik vandaag dat u als voorzitter van de werkgroep Beter Bereikbaar voor betere route-informatie wil gaan zorgen. Nou, ik geloof niet dat dat helpt. Want die is er al. Ik geloof dat we een oplossing nodig hebben voor dat fileprobleem.

Vriendelijke groet,

Hans Vermeeren

Buitenkeukens, koelkasten, vriezers, loungesets, kasten en ga zo maar door. De tuin is de afgelopen jaren steeds meer een woonkamer geworden. Tot afgelopen zaterdag,  las ik in de Volkskrant. Want zo’n tuinkamer is slecht voor het milieu. En dat kan dus echt niet meer.

Blij dat wij alleen maar een tafel en een paar stoelen in onze tuin hebben staan. En een barbecue. Doen wij ook eens een keer aan het milieu.

Tijdens lunchwandelingen kom ik er regelmatig langsgewandeld, langs het begin van de Zwaanstraat in Eindhoven. In mijn herinnering is dat een drukke, levendige plek met veel verkeer richting de Oirschotsedijk en de kazernes aan die weg.

Maar die herinnering is gebaseerd op indrukken van begin jaren tachtig, en die is door de hedendaasge praktijk zwaar ingehaald. Dit stukje Zwaanstraat is nu vooral een rommelig en onoverzichtelijk geheel van fiets- en wandelpanden en stukjes groen. Het schijnt dat je er ook nog met de auto kunt rijden. Maar hoe, dat is me tot op heden nog niet duidelijk geworden.

Totdat een collega me er een paar jaar geleden op attendeerde wist ik niet dat Eindhoven een jarenlang florerende gitaarproducent heeft gehad. Gitaren de zo goed waren dat zelfs de Beatles erop wilden spelen. En omdat de Beatles er op speelden, enfin; u begrijpt al wat ik bedoel.

Zaterdagavond vierde een van mijn zwagers zijn verjaardag. Van vrienden kreeg hij zo’n gitaar cadeau: een echte, authentieke Egmond. Meer dan 50 jaar oud, een prachtexemplaar.

In 100 Jaar Eenzaamheid van Gabriel Garcia Marquez regent het een paar jaar jaar aan een stuk door. Eigenlijk mogen wij dus helemaal niet mopperen, dat we vandaag tussen alle buien door even een paar uur in de tuin in de zon kunnen zitten.

Ik ben er dol op, op goede one-liners. Op van die tegelwijsheden waar je alle kanten mee uit kunt, op waarheden als een koe, op cliché’s die nog net niet helemaal (maar wel flink) versleten zijn.

Afgelopen week kwam ik een heel mooi exemplaar tegen in de Volkskrant, in een interview dat ik met belangstelling gelezen heb (met de scheidende burgemeester van Eindhoven). Volgens Rob van Gijzel is er niets mis met mislukkingen. Want succes wordt gebouwd op mislukking.

Tsja, daar is niets tegen in te brengen. Helemaal niets.

Veel enthousiaste en positieve reacties gehoord de afgelopen dagen op de Nightrun die HAC en JIBB zaterdag hadden georganiseerd in het centrum van Helmond. Was inderdaad een erg leuk evenement: mooi om de verrichtingen van alle hardlopers te volgen vanaf het terras op de Markt, en te zien en te horen hoe de deelnemers aangemoedigd werden. Trots ook op de huisgenoot die de vijf kilometer in een mooie 30,45 wist te rennen.

Het is me nog niet helemaal duidelijk of dit evenement ook volgend jaar weer plaatsvindt. Maar getuige de reacties hebben HAC en JIBB wel een gat in de markt aangeboord.

Niks aan toe te voegen, aan dit beeld: hartstikke mooi gebouw, en dankzij Google Photo’s ook nog eens een aardig gestileerde foto. Gemaakt in Valencia.

Mooi is het hier zeker,  aan de kust van midden-Spanje. Toeristisch ook wel. Maar dat is niet zo erg. Die zijn er nu toch nog niet veel,  toeristen.
Ook de zon is er nog niet. Terwijl we daar wel voor komen eigenlijk. Maar als we de weermannen mogen geloven wordt dat snel anders. We houden ze aan hun belofte.

Volgens Google Photos is dit een gestileerde foto uit mijn Google Photo-bibliotheek. Daar kan ik het wel mee eens zijn.

Wandelend langs de kust van Nederland passeer je behalve heel veel moois ook heel veel lelijks. Behalve als je in de lelijkheid van industrie de schoonheid weet te ontdekken, en te waarderen. Op de foto de Maasvlakte, ten zuiden van de Nieuwe Waterweg bij Hoek van Holland. Een stukje industrielandschap dat toch ook wel zijn charme heeft.

Golfslagbad de Tongelreep in Eindhoven gaat dicht, begin september zoals het er nu naar uitziet. Ben bezig met een verhaal waarin bezoekers van het zwembad herinneringen ophalen aan dit bad: bij veel mensen roept de Tongelreep warme gevoelens op. Zoals bij Veronique en Anton uit Tilburg, om wel heel bijzondere redenen. Voor het verhaal in de krant poseerden zij vrijdagmiddag voor de lens van fotograaf Jurriaan Balke.

Bij de supermarkt hier in de wijk stond ik donderdagmiddag even te kijken naar een zwaan die daar in de vijver dreef. Dreef inderdaad, want hij deed helemaal niets. Behalve een beetje dobberen en ietwat verwaand om zich heen kijken.

Een prachtig gezicht, want het blijven majestueuze vogels, die zwanen. Jammer genoeg had ik mijn handen vol boodschappen, zodat ik geen foto kon maken. Later thuis heb ik daarom van deze foto het stof afgeblazen. Ik maakte hem een aantal jaren geleden in Hongarije, bij het Balatonmeer. Ook een mooi plaatje. Nog steeds.

De laatste tijd kom ik regelmatig op het Catharinaplein in Eindhoven. Hetzij voor het werk, hetzij vanwege familiebezoek. Altijd een genot om te kijken hoe het daar met de bomen gesteld is. Of liever gezegd: hoe het staat met het geworstel van de gemeente Eindhoven met de bomen op dat plein. 
Dezer dagen wordt dat plein weer eens deskundig op de schop genomen en worden er nieuwe bomen geplant. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ook deze bomen weer het loodje leggen.

Daar sta je dan, met een deel van je huissleutel in je hand. En het andere deel achtergebleven in het slot. Een stukje metaal dat met geen mogelijkheid uit het slot te peuteren is. Niet met een pincet, niet met fijn ijzerdraad. Met hélémaal niks.

Gelukkig bestaan er slotenmakers. En die weten het restant van de sleutel in no time uit het slot te peuteren. Het kost wat, vakmanschap. Maar dan heb je ook wat.