Category: Uncategorized

Mijn schoonzoon Jilt schreef op verzoek van zijn uitgeverij Lebowski een weblog over zijn belevenissen, samen met mijn dochter, van hun recente belevenissen in Argentinië in de aanloop naar een lockdown van dat land. Daarin is te lezen hoe ze net op tijd het land wist te ontvluchten. Dat zeer lezenswaardige weblog is hier te vinden.

Thuiswerken gaat lekkerder met een muziekje erbij. In deze Spotify-playlist heb ik de liedjes verzameld waar ik de afgelopen dagen tijdens het appen, mailen, tikken en het volgen van het nieuws vaak naar heb geluisterd. Geniet er van. Eerdere Twenty Tracks zijn hier en hier te vinden.

Mij doet het niet zo veel, dit nummer hoor. Behalve als het in een vol Engels voetbalstadion wordt gezongen. Maar wel leuk vind ik een overzichtje van de historie van het nummer You’ll Never Walk Alone, zoals hier te vinden op de alleraardigste website Historiek, die wekelijks ook een zeer lezenswaardige nieuwsbrief uitgeeft.

Het is sinds iets meer dan anderhalve week mijn enige uitstapje: dagelijks na de lunch even heen en weer naar Appie hier in de wijk, voor wat boodschappen. De rest van de dag blijf ik thuis, binnen.

En daar is niks mis mee hoor, prima wandeling. Lekker ontspannend. En daarna weer aan de slag op mijn werkkamer achter m’n laptop. Maar het vooruitzicht dat dit wel eens tot 1 juni zou kunnen gaan duren, is toch wel wat beklemmend.

Paniek in de Verenigde Staten, tijden de laatste corona-briefing daar, volgens The Guardian. Want waar is dr. Fauci, de corona-expert van The Real Don? Niks aan de hand, zegt Fauci zelf, hij zat elders in een vergadering.

Ik hoop dat we hem kunnen geloven. Want Donald wil de economie weer gaan laten draaien. En of hij daar gezondheidsadviezen bij kan gebruiken?

Mooi om te zien, al die initiatieven die aan veel kanten van de grond komen nu we met z’n allen minimaal nog wel een paar weken aan huis gekluisterd zijn. Gestreamde live-concerten, bijvoorbeeld. Digitale koffie-afspraken en borrels via apps als Hangout, Skype en Houseparty. Acties om mensen die daarover niet beschikken van laptops en computers proberen te voorzien.

Ook leuk: virtueel door internationaal toonaangevende musea wandelen, zoals het Guggenheim in Bilbao (op de foto hierboven). Bij The Guardian, inderdaad een favoriete nieuwsbron op dit weblog, een mooi overzicht. Een bezigheid waar je je uren mee zoet kunt houden. Als je van kunst houdt, tenminste.

Je zult maar zo’n baas hebben als Anthony Fauci, hoofd coronabestrijding van de Amerikaanse regering. Als je hem tegenspreekt loop je zo maar de kans via Twitter ontslagen te worden. Terwijl hij toch met heel belangrijk werk bezig is, momenteel. In een door de Washington Post uitvoerig geciteerd interview geeft Fauci een aardig inkijkje in hoe hij omgaat met de baas, The Don. Zeer lezenswaardig.

Zo jongens, gaan we weer: een nieuwe thuiswerkweek. Nummertje twee. Nog (minstens) een te gaan. En we houden gewoon de moed er in, samen met de mannen van Ivy Green: I’m Sure Were Gonna Make It!

Wat mij betreft een van de meeste onderschatte Britse groepen en volgens mij in Europa vrij onbekend: Goldie Lookin Chain. Bijtende humor, meestal gecombineerd met vette hip hop.

Dit vrije sombere nummer, Auf Wiedersehen Mate, gaat over de Brexit. Deze rappers uit Wales hadden een vooruitziende blik: ze schreven het rond het referendum van 2016.

In Groot-Brittannië zelf trouwens is de groep wel een tijdje populair geweest. Kijk maar eens naar dit clipje van hun optreden op het Reading Festival in 2005. Met een werkelijk hilarische tekst.

Jongens, ik weet niet wat jullie doen maar het is vrijdagmiddag half vijf en ik leg er de pannen op hier, na een weekje thuiswerken. En ik begin aan de vrimibo. In mijn eentje en heel bescheiden met maar één biertje. Ook al is het maar behelpen, een vrijdagmiddagborrel in deze vorm, het is er wél eentje.

In de hectiek van al het Corona-nieuws dreigen andere zaken onderbelicht te blijven. Zoals de uitkomst van dit onderzoek in Engeland, naar de manier waarop toenmalig minister Theresa May Engelse burgers van Jamaicaanse afkomst jarenlang ten onrechte als illegalen in hun eigen land heeft behandeld.

In de Londonse wijk Brixton is een plein vernoemd naar de boot waarmee in 1947 de eerste mensen uit Jamaica naar Engeland gehaald werden, de Windrush, met de belofte van werk en onderdak om te helpen het land weer op te bouwen.

Dat viel tegen: ‘No dogs, no blacks, no Irish’, kregen ze te horen. Specials-zanger Lynval Golding schreef daar een indrukwekkende song over, over de belevenissen van zijn vader die met die boot naar Engeland kwam. Luister en huiver.

Dit soort verhalen, daar kan ik me (nog altijd) behoorlijk over opwinden. Stiekem aandelen van de hand doen met het oog op de naderende Corona-crisis maar voor het oog van de wereld wel die crisis bagatelliseren…. Als zelfs Fox News zich er over opwindt, dan moet het wel heel erg zijn.

Leuke rage op de sociale media: deel een foto van je thuiswerkplek. Daar doe ik graag aan mee. Al valt het toch tegen om met je GSM een (fatsoenlijke) foto te maken met tegenlicht.

Dit is de vijfde achtereenvolgende thuiswerkdag, en dat thuiswerken heeft zowel voor als nadelen – zoals ik eerder deze week al schreef.

Goeie koffie, rust, tussen de middag even heen en weer wandelen naar de Appie in de wijk. Maar geen collega’s, geen keuvelpraatjes, geen toevallige gesprekjes bij de koffieautomaat, de hectiek van een krantenredactie: ik mis het allemaal!

Ik zal maar heel eerlijk zijn: ik had er heel wat voor over om nu gewoon ergens op een snelweg ergens lekker zinloos 100 kilometer per uur te kunnen rijden.

Mooie uitdrukking, draconische maatregelen. We worden er mee om de oren geslagen op het moment, zowel met dergelijke maatregelen als met deze uitdrukking.

In The Guardian las ik vandaag wie de naamgever is van deze uitdrukking, Draco van Athene (nee, niet die Draco uit Harry Potter). En in zijn tijd, zevenhonderd jaar voor Christus, stond er de doodstraf op het stelen van groente. Dat is pas draconisch.

Voor het geval u hem vanochtend in de krant niet goed gezien heeft: dit is het indrukwekkende entreegebouw van de Sensoji-tempel in Tokio in Japan. Normaal gesproken is het er hartstikke druk, maar door het Corona-virus is het ook daar momenteel uitgestorven.

Deze foto maakte ik drie jaar geleden, tijdens de meivakantie. Die brachten we door in Zuid-Korea, omdat onze zoon daar studeerde, en in Japan. Lang hebben we overwogen om hem nu ook op te gaan zoeken in Argentinië. Ampel beraad leverde als conclusie op dat we dat niet zouden doen. Komt goed uit nu, dus.

Dochter Simone, zoon Wouter en schoonzoon Jilt verblijven momenteel in Argentinië, een land dat langzaam maar zeker ook helemaal op slot gaat. Dochter en schoonzoon breken daarom noodgedwongen hun vakantie af, zoon zet (zeer) voortijdig noodgedwongen een punt achter een studie van een half jaar aan een universiteit in Buenos Aires. Zaterdag vliegen ze terug naar huis.

Als het goed is tenminste. Want de vraag is nu wel: kunnen ze nog thuis komen, nu de ene na de andere vlucht geschrapt wordt (en de ticketprijzen de pan uitrijzen).

En wij als bezorgde ouders zijn niet de enigen die tobben met die vraag, zie het verhaal hierboven van collega Ad de Koning, ook op de ED-website te lezen. Vandaag ook in de Volkskrant trouwens.

Het gaat dezer dagen in de kranten en op sociale media veelvuldig over thuiswerken. Over de voor- en nadelen, de risico’s en vooral ook over de daarvoor noodzakelijke benodigdheden. Met name op het gebied van apparatuur en software.

Op de krant werken wij we sinds begin vorige week ook thuis. Dat kan goed: mensen bellen, vragen stellen, stukken lezen en artikelen kan allemaal erg goed vanuit huis.

Overleggen is wat lastiger, maar kan wel. Via mail, What’sApp en Slack. En sinds deze week ook via Google Hangouts, om te vergaderen. Met wat zelfdiscipline gaat dat vrij effectief.

Blij ben ik verder ook dat ik zelf digitaal vrij goed georganiseerd ben, en daar nu de vruchten van kan plukken. Met een goedwerkende en snelle internetverbinding, overal in huis (en de tuin). Met handzame apps, zoals Evernote (archief), Trello (werklijstjes), een overzichtelijke cloudopslag (OneDrive, Google Foto’s) en een backup op een NAS hier in de meterkast.

Toch mis ik een ding wel, heel erg zelfs: de koffieautomaat op de redactie, en de praatjes met de collega’s bij een bakkie leut.

Je moet wat als je door griep aan huis gekluisterd bent, en daarom keek ik de afgelopen tijd wat meer tv dan normaal. Inderdaad, dat schreef ik vanochtend ook al. En in die periode keek ik niet alleen naar Geert Mak, maar ook naar een serie van Ilja Gort: Ilja over de grens in Spanje die op zoek gaat naar de passie van de Spanjaarden. (Voor de tweede keer al kennelijk, maar die eerste serie heb ik dan gemist. Net als die twee in Italië)

Ook dit is een aardige serie, zij het van een heel ander kaliber dan die van Geert Mak. Op het eerste gezicht met weinig diepgang, omdat het vooral gaat over eten, drinken, natuur en cultuur. Maar bij nadere beschouwing zit die diepgang er af en toe wel degelijk in: Ilja Gort kan aardig hardop een eind weg filosoferen over die net genoemde onderwerpen en is een meester in het relativeren. Bovendien duikt hij ook op mooie en minder gangbare plekken op.

En dat maakt – samen met de zonnige Spaanse beelden – de serie heel aangenaam.

Twintig liedjes waar ik de laatste dagen regelmatig naar geluisterd heb, oud en nieuw, in zeer uitlopende stijlen en in een handig Spotify-lijstje. Beetje alternatief, okay. Maar allemaal wel gewoon lekkere nummers, ideaal voor bij het thuiswerken. En is één lijstje niet genoeg? Hier staat een eerder lijstje met Twenty Tracks.

Je moet wat, als je door griep aan huis gekluisterd bent. En dus keek ik de afgelopen tien dagen voor de verandering nogal wat tv. Onder meer een flink deel van de nieuwe serie van Geert Mak, In Europa, de geschiedenis op heterdaad betrapt – een waardig vervolg op In Europa van 2007 tot 2009.

In die serie heeft Mak het over sleutelmomenten in de geschiedenis, momenten waarvan je achteraf zegt: dat waren betekenisvolle keerpunten in de maatschappelijke ontwikkelingen. De stelling van Mak is dat je dat soort moment zelden of nooit op het moment zelf herkent, maar meestal pas achteraf.

Daar heeft hij ongetwijfeld gelijk in, al denk ik dat op dit moment en in de huidige omstandigheden de meeste mensen wel in de gaten hebben dat er iets bijzonders aan de hand is. Maar dat onverlet dat het een boeiende serie is, met intrigerende afleveringen. Zoals deze, over de bankencrisis in IJsland.

Ik geloof niet dat ik de enige ben in de journalistiek die dezer dagen, tijdens alle Corona-hectiek, af en toe terugdenkt aan andere historische gebeurtenissen de afgelopen decennia. Het begin van de kredietcrisis in 2008, de aanslag op de Twin Towers in 2001, de Val van de Muur in 1989.

Natuurlijk vroeg ik me daarbij af hoe het kwam dat ik daar nu zo vaak aan moet terugdenken. Het antwoord dat ik daar voor mezelf op gevonden heb, is dat de huidige gebeurtenissen net zo onvoorspelbaar, chaotisch en onverwacht zijn als tijdens die drie sleutelmomenten in de huidige maatschappij. En dat de gevolgen van die gebeurtenissen nog lang merkbaar waren en dat soms zelfs nog steeds zijn.

Daar komt nog bij dat dankzij internet en sociale media we nu nog veel meer bovenop het nieuws zitten dan toen het geval was. En dat maakt het er allemaal ook niet minder alarmerend op.

Er is sinds zondagochtend heel wat te doen over de uitspraken van minister Eric Wiebes van Economische Zaken op tv. Met een paar woorden serveerde deze minister alle zzp’ers van Nederland ongenadig hard af. Ze zijn inmiddels al zo vaak geciteerd dat ik ze niet nog een keer zal herhalen hier.

Het is niet de eerste keer dat VVD’er Wiebes zo ondoordacht uit de hoek komt. Hij deed al vaker stomme en kwetsende uitspraken, over de schade door aardbevingen in Groningen bijvoorbeeld. NRC-columnist Marcel van Roosmalen biedt de beste oplossing op de vraag wat te doen met Wiebes. Nee, niet kielhalen. In quarantaine zetten.