Category: Uncategorized

Op 1 december 2010 belegde het Helmondse gemeentebestuur in aller ijl een persconferentie. Tijdens die bijeenkomst werd bekend gemaakt dat de toenmalige burgemeester van Helmond Fons Jacobs was ondergedoken vanwege ernstige bedreigingen uit de criminele wereld.

Die bedreigingen hadden zeer vermoedelijk te maken met de tweede coffeeshop die in Helmond net was opengegaan, zei de toenmalige locoburgemeester, Frans Stienen. Die stelling legde ik later die dag – als stadsverslaggever van het Eindhovens Dagblad – voor aan de persofficier van justitie in Den Bosch, Juliette Nederlof. Zij bevestigde die verdenking.

Afgelopen zaterdag las ik in het ED in een interview dat die bedreigingen volgens Jacobs nooit of te nimmer met die coffeeshop te maken hebben gehad. Dat was er in de media maar van gemaakt.

Ik heb het bewuste verhaal er eens even bijgezocht. En het is toch echt precies gegaan zoals ik hierboven beschrijf. De constatering dat er een link is tussen de bedreigingen en de coffeeshop komt voor rekening van gemeente en justitie.

Om mijn eigen versie van dit verhaal te checken heb ik ook het Volkskrant-verhaal van diezelfde dag er bijgezocht.  En VK-verslaggever Peter de Graaf schreef destijds hetzelfde als ik.

Dat betekent het volgende. Tijdens die persconferentie is de aanwezige journalisten om een of andere reden zand in de ogen gestrooid. Of de lezing van de feiten achter door Jacobs klopt niet.

Uiteraard ben ik erg benieuwd hoe de zaken nu precies liggen. Maar van mijn collega-rechtbankverslaggever begrijp ik dat justitie er op dit punt het zwijgen toedoet. 

Helaas. Want daardoor blijven we toch met een paar essentiële vragen zitten.

Afgelopen weekend maakten we een trip down memory lane met mijn ouders. Dat was een cadeautje vanwege hun 55-jarige bruiloft, eind mei. Met onze hele familie togen we in een gehuurd busje langs de plaatsen waar mijn ouders geboren en getogen zijn, waar ze gewoond hebben en waar wij – mijn zus en ik – met hen gewoond hebben: Helmond, Breda, Bergen op Zoom, Tholen en Lewedorp.

Het was een alleraardigste trip; gezellig uiteraard, zo met zijn allen. Maar het was vooral toch ook een duik terug in de tijd. Zo stond ik onder meer voor de deur van het huis waar ik van 1962 tot 1965 – de eerste drie jaren van mijn leven – gewoond heb, aan de Baronielaan in Breda.

En dat deed me meer dan ik van tevoren gedacht had: ik werd er zowaar een beetje sentimenteel van.

Have You Heard The News? There’s Good Rocking Tonight!

Zeven weken lang, op vrijdagavond, in Lokaal, vanaf 22.30 uur. De eerste keer op vrijdag 10 juli, met Jeremy. En met yours truly op vrijdag 14 augustus. Goed idee, die Kasteeltuin-afterparty!

Een van de voordelen van afwisselend in dagdienst en in avonddienst werken is dat je dan in de zomer overdag vaak buiten in het zonnetje kunt zitten als de rest van de wereld aan het werk is – al speelt mijn werk is in dat geval dan uiteraard ‘s avonds af.

Inmiddels zit ik al twee dagen binnen naar de regen buiten te kijken, bij wijze van spreken dan. Buiten zitten is er deze zomer niet of nauwelijks bij, zo lijkt het.

Ik ben daarom blij dat we over een paar weken weer eens gaan kijken hoe in het Portugal is, op de plek waar de afgelopen jaren al een aantal keren geweest zijn, in Lourical. Om te lezen, te luieren, te niksnutten, lekker wat te eten en te drinken.

En in de zon te zitten, dus.

Op de Facebook-pagina van Frans van der Zanden las ik dat er plannen zijn voor een expositie rondom de Werkwinkel in Helmond. Of beter gezegd: een expositie van posters die gemaakt zijn in de zeefdrukstudio die verbonden was aan de Werkwinkel.

Voor de jongeren onder ons, en voor de lezers van buiten Helmond: de Werkwinkel was een jongerencentrum in de Heistraat dat in de eerste helft van de jaren tachtig behoorlijk floreerde. Later ging de Werkwinkel samen met de Sentersoos – gevestigd in hetzelfde voormalige schoolgebouw – op in Roadhouse, dat vervolgens Plato en weer later Lakei werd. (En uiteindelijk in de Cacaofabriek terecht kwam).

Leuk, zo’n expositie over de Werkwinkel: want ik heb goede herinneringen aan die periode: we brachten er met een groep vrienden en vriendinnen gemiddeld twee avonden per week door aan de tap. We hoorden er elke week wel een band, waarvan de meeste namen in de vergetelheid zijn geraakt – enkele uitzonderingen daargelaten (Tröckener Kecks, The Scene).

En als om tien minuten voor drie de eerste noten klonken van het onvermijdelijke The End van The Doors, was dat het sein om aan de bar nog snel even twee Duveltjes te bestellen, die we op moesten hebben als de vrijwilligers achter de tap klaar waren met vegen.

Met de auto naar Schirmeck in de Franse Vogezen. Dan met de trein via Straatsburg naar Sarrebourg. Daar overnachten. De volgende dag met de taxi naar Gondrexange, en van daaruit zestig kilometers in tweeënhalve dag naar Schirmeck lopen. En onderweg ook nog met handen en voeten de Donon beklimmen, een berg van exact 1008 meter hoogte.

Gekkenwerk?

Nee hoor, onze manier om de GR5 te lopen, de internationale wandelroute Grande Randonnée 5, die ons van Pieterburen en de Pietersberg bij Maastricht via België, Luxemburg, oost-Frankrijk en zuidoost-Frankrijk uiteindelijk naar Nice voert.

Speciaal bier is de nieuwe wijn las ik laatst ergens. Er worden steeds meer speciaalbieren gebrouwen en er komen  steeds meer thuisbrouwerijen.

De biertjes hier op de foto komen uit een Eindhovense thuisbrouwerij die wordt bestierd door een zeer gewaardeerde collega. Of ik ze eens wilde proberen. Nou, graag! 

Feest vandaag in de familie: pa en ma zijn deze week 55 jaar getrouwd en bovendien wordt pa vandaag 85 jaar oud. En dat vieren ze vanmiddag uitgebreid. Met de hele familie en met al hun vrienden.

Hartstikke mooi toch!

Al op de basisschool – toen nog lagere school geheten trouwens – las ik over het Escorial, het paleis bij Madrid dat eind zestiende eeuw door de Spaanse koning Filips II gebouwd werd. Om een of andere reden is dat gebouw me blijven fascineren, waarschijnlijk omdat ik het steeds tegen bleef komen, in de literatuur, in geschiedenisboeken en – uiteraard – in reisgidsen.

Het deed me dan ook enorm veel deugd dat we onlangs, op een zonnige Spaanse ochtend, aan de voet van dit enorme gebouw in de heuvels ten westen van Madrid stonden, en er uitgebreid doorheen zijn gewandeld.

Ik wist dat het een enorm gebouw was, een klooster-achtig paleis en verkeerde in de veronderstelling dat het derhalve ook vrij sober zou zijn. Nou, mooi niet: het is voorzien van alle gebruikelijke opsmuk. Inclusief een enorme collectie religieuze schilderijen en een zeer bombastische, marmeren graftombe met vele tientallen graven. Zeer indrukwekkend.

De gevel viel meteen op in de toch behoorlijk drukke Gran Via in Madrid: heel anders van stijl en toon dan die van de vele tapas-restaurants, -cafés en -bars. Net als bij de voordeur was het binnen pasteltinten, glimmend chroom en felle spots wat de klok sloeg.

Tommy Mel’s, een diner zoals die – denk ik – in de jaren vijftig in elke Main Street, USA te vinden was. In ieder geval jarenlang op tv, in de serie Happy Days. Milkshakes, burgers van een halve pond, fries en Budweiser. En authentieke rock ‘n’ roll op de speakers, uiteraard. Leuk, die Tommy Mel’s.

De Amerikaanse zanger/gitarist Paul Collins schreef halverwege de jaren zeventig voor zijn toenmalige groep The Nerves het nummer Hanging On The Telephone. Later maakte hij met de Paul Collins Beat nog een paar geweldige nummers: Rock ‘n’ Roll Girl, en Don’t Wait Up For Me.

Hanging On The Telephone werd een wereldhit voor Blondie. Maar Paul Collins is gewoon muziek blijven maken. Jaar in, jaar uit trekt hij over de wereld om zijn liedjes aan de man te brengen. Op 9 mei jongstleden bijvoorbeeld trad hij op in de Loco Club in Valencia.

Toevallig waren wij die dag in Valencia. En toevallig lag de Loco Club maar een paar straten van ons hotel vandaan. Uiteraard ben ik wezen kijken. En uiteraard heb ik samen met 100 enthousiaste Spanjaarden alle liedjes uit volle borst meegezongen.

Wat ik van Madrid vond, wilde een vriend na afloop van onze meivakantie – een stedentrip door Spanje – weten. Nou, met Madrid is niks mis: mooie stad, chique, fijne sfeer, indrukwekkende musea en lekker eten en drinken.

Maar ook met Valencia is helemaal niks mis: net zo mooi en chique, ook een heerlijke sfeer en even lekker eten en drinken. En niet te vergeten: in de bedding van een drooggelegde rivier in het centrum van Valencia is een prachtig nieuw stadsdeel aangelegd. Met erg fraaie, moderne architectuur.

De eerste keer dat ik een concert van de Ierse punkband de Undertones zag, was op vrijdag 14 maart 1980. In de Effenaar in Eindhoven, in een uitverkochte zaal. Het was een hartstikke leuk concert van de groep die dankzij het nummer Teenage Kicks mijn aandacht had getrokken. Later zag ik de band onder meer nog in Den Bosch (met de Tröckener Kecks in het voorprogramma), in Lochem en enkele malen in Paradiso. En elke keer was het feest.

Volgende maand ga ik in Düsseldorf eens kijken of het nog steeds feest is als de Undertones optreden. Ik ben erg benieuwd. De nummers die de groep destijds schreef hebben – wat mij betreft – de tand des tijds uitermate goed overleefd.

Klein dingetje nog. Het optreden in Düsseldorf vindt plaats in het Haus der Jugend, nota bene. Als we maar binnen mogen.

Weinig tot niets aan toe te voegen, deze foto. Draaien samen met Geert, back to back, in Lokaal42 op Koningsavond na het optreden van The Stiff. Als dat geen vette alternatieve 80ties party wordt!  

Leuke hobby, pubquizen maken voor Vraag42 samen met Geert, Luc, John en Henk. Niet alleen leuk omdat het zonder uitzondering gezellige avonden zijn. Nee, ook de voorbereiding is zeer aangenaam. Vragen maken (soms lekker lastig, soms helemaal niet) en de antwoorden goed checken; daar beeld-, geluid, en videofragmenten bij zoeken. En tenslotte het hele zaakje in een soepele Prezi gieten. Genieten!

Vraag42: woensdagavond bij de ondernemersvereniging in Stiphout (alleen voor leden) en donderdag in Lokaal42 (voor iedereen) met de vierde en laatste ronde van onze pubquiz in dit café. De finale daarvan is op donderdag 29 mei.

Oh ja: de vraag van de dag. Wat is het Hongaarse woord voor peper?

Of we ons al aan het voorbereiden waren op de zomervakantie, wilde de wel erg vriendelijke dame van de ANWB weten toen we bij haar deze tolbadge kochten. “Dat doen de meeste mensen namelijk, om de drukte hier deze zomer te vermijden”.

Nou, zo in de voorzorg zijn we nou ook weer niet. We reizen binnenkort namelijk al een keer af. En voorzien van dit apparaatje – 11 euro, aan de voorruit vast te maken – denken we de drukte bij de Franse tolpoortjes te kunnen omzeilen.

“Als u de badge niet gebruikt, moet u hem wel uit de auto halen en thuis opbergen in dit zakje van aluminiumfolie, hoor” zei de dame van de ANWB nog erg nadrukkelijk. “Vanwege de magnetische straling en zo.”

Ja ja.

Wat een week zeg, de week die was, om meerdere reden. Een schijnbaar niet te temperen dynamiek op het werk, met bijbehorende emoties. En een paar drukke en enerverende dagen met de mannen van Vraag42: een geslaagde talkshow en daarna een gezellige pubquiz in Lokaal42, en vervolgens nog een zeer levendige pubquiz bij de hockeyclub in Veldhoven.

Daarbij hoort ook het onvermijdelijke wachten. Wachten leidt tot meligheid. En meligheid zorgt voor flauwe grappen. Zoals deze, wat mij betreft het absolute hoogtepunt van deze driedaagse met Vraag42.
“Hoe heten Peppi en Kokkie in Duitsland?”
“Peppi und Kokkie.”

Gepakt voor een avondje draaien in Lokaal42. En niet alleen blues trash uiteraard, want het is Swinglokaal. Oftewel een mix van alles wat swingt. Van garagepunk tot ska en van cumbia tot Motown. En meer. Aanvang 22.00 uur.

Het staat er echt, u leest het goed: een tuin is geen huiskamer, in een tuin mag het een lekker rommeltje zijn. (Zaterdag staat het in de krant). Sterker nog: dat is juist goed voor de natuur. Daar varen flora en fauna wel bij.

Daarom ga ik dit weekend eens lekker in mijn tuin zitten kijken naar de rommel van dorre bladeren, afgestorven takken en uitgebloeide plantjes. In plaats van al die zooi in de groenbak te proppen.

Een liedje is niet zo maar een liedje. Tenminste, niet altijd. Vaak gaat er een heel verhaal achter schuil.

Een van mijn favoriete liedjes, Heart Of Glass van Blondie uit 1979, blijkt jaren op de plank gelegen te hebben. De eerste versie dateert uit 1974, heette Once I Had A Love en werd – net als latere versies – afgelegd. Pas voor de doorbraak-lp Parallel Lines werd een versie gemaakt waar componist Chris Stein en producer Michael Chapman tevreden over waren.

Hier is het hele, fascinerende verhaal over het liedje te lezen.

Indrukwekkend filmpje. Deze vrouw uit London ging sinds 2007 elke dag even naar het metrostation bij haar in de buurt om de stem van haar overleden man te horen. Hij sprak in een grijs verleden namelijk op tape deze onsterfelijke woorden in: ‘Mind The Gap’.

Toen besloot de directie van de Underground dat bandje te vervangen door een wat modernere variant, en leek er een einde te komen aan haar dagelijkse bezoekjes. Leek, want uit het filmpje blijkt dat het anders liep.

Op de redactievloer van het ED: Holy Joe & Alcoholites! Lekker vette garagerock!

Interessant verhaal van collega John Graat morgen in het ED: een gesprek met Najat Toub, een moslima uit Brandevoort die uitlegt waarom ze sinds januari dit jaar een hoofddoek draagt.

“Heel Rome is een groot monument”, zei een van de naar deze Italiaanse stad afgereisde Feyenoordsuspporters eind vorige week op tv, in een van de vele rapportages over de vernielingen die werden aangericht voor en na de wedstrijd tegen AS Roma. Een waarheid als een koe, en een open deur van het formaat Pantheon. Een opmerking kortom waar geen speld tussen te krijgen is.

Naar aanleiding van die opmerking heb ik nog eens met veel plezier zitten kijken naar de foto’s die ik in Rome maakte toen wij daar waren, een jaar of elf geleden al weer. Inclusief deze foto van de Spaanse Trappen. En omdat die trappen de afgelopen dagen vooral van beneden af in beeld waren nu een keer vanuit een ander perspectief.

Het betreffende fontein van Bernini staat er derhalve slechts heel klein op.

Typisch dat Brussel zulke verschillende gezichten heeft. Het zakelijke van de Europese wijk. Het statige van de paleizen en de musea. Het rommelige van de straten daar om heen. Het Bourgondische van de Vlaamse wijk. En het chaotische van het verkeer.

Rustpunt in die heksenketel is de kathedraal, waarin vooral het prachtige glas in lood opvalt.

Al weer een tijdje maak ik deel uit van een clubje bierproevers. Doel van dit clubje is elkaar lekkere biertjes te laten proeven, eens in de zoveel weken. Geen pils, maar de wat minder bekende, iets zwaardere speciaalbiertjes. Bij voorkeur gebrouwen in wat kleinere, door bierliefhebbers opgezette brouwerijen.

Intussen heb ik al heel wat geleerd over bier, over smaken en over brouwen. Al was het alleen al omdat een van ons inmiddels zelf stevig aan het brouwen is geslagen.

En welk bier er bij welk eten past, weet ik vaat en zeker ook als ik dit boek – een cadeautje van mijn gezin – uit heb.

Zelden heb ik me zo jarig gevoeld als vandaag, terwijl jarig zijn met het klimmen der jaren voor de meeste mensen toch een steeds minder enerverende gebeurtenis wordt. Social media heten niet voor niets social media, zo blijkt. Iedereen hartelijk dank voor de felicitaties, berichtjes, appjes en gelukwensen. Doet me goed!

Mooie bezigheid op een zondagochtend in februari, bij uitstek een van de saaiste periodes van het jaar: vakantieplannen maken.

Na Ierland afgelopen zomer zoeken we het dit jaar zoeken we het vooral in het zuiden van Europa. Denken we op dit moment. Want je weet maar nooit of we niet op het laatste moment alles omgooien. Dat zal de eerste keer niet zijn.

Het schiet aardig op, het werk aan het laten hermeanderen van het stroompje in het bosgebied bij onze wijk. Eerst was het een kronkelige beekje dat omwille van de efficiëntie rechtgetrokken werd. En nu wordt die strakke beek weer een kronkelend loopje. Snapt u het nog?

Altijd leuk, een nieuwe gadget. Dus was ik ook erg blij toen er deze week, na twee jaar Samsung Galaxy Note 2, een nieuwe telefoon arriveerde. Een Samsung Galaxy Note 4 deze keer. Dat ik opnieuw voor dit model heb gekozen komt omdat ik erg tevreden was over de Note. Een groot scherm, erg handig als je je GSM als kantoor gebruikt. En tal van aardigheidjes die het toestel de moeite waard maken.

De Note 4 is weer wat verfijnder dan de 2. Een beter, helderder scherm met mooie kleuren. Een snelle processor. En een pennetje voor het touchscreen dat nog wat fijner werkt dan de vorige. Om nog maar te zwijgen over de camera, Die is, met 16 megapixel en een uitstekende beeldsensor, voortreffelijk en razend scherp, zoals uit bovenstaande foto blijkt.

En het mooie aan dit toestel is dat je er ook nog goed mee kunt bellen.